Hemeljeetje, ik ben in heel mijn leven nog nooit zo ongelofelijk geschrokken als daarstraks, denk ik. Mijn hartslag is waarschijnlijk de 150 gepasseerd en mijn vingers trillen enorm. Ik ben tegen het excessief gebruik van hoofdletters, zoals ik al eens zei, maar hier past alleen een overduidelijke “!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
Wat is er dan gebeurd, wil je weten? Ik zal het je eens vertellen. Je zult me uitlachen, maar dat kan me niet schelen, ik ben me doodgeschrokken en dat moet eruit.
Vandaag is dus de dag. De dag waarop gedelibereerd wordt, en waarop je gebeld wordt als je herexamens hebt. Ik had gepland om vandaag niet thuis te zijn, maar dat is niet helemaal gelukt. Echt stressen deed ik (nog) niet, ik heb om de een of andere reden nog altijd vertrouwen in mezelf én hoop op een soortement mirakel. Enfin, wat gebeurt er dus: de telefoon gaat, mama neemt op, komt even later binnen en zegt: “Greet, neem eens op, ‘t is voor jou. Iemand van ‘t college.”
Ik kan onmogelijk beschrijven wat er toen door mij heen ging, maar ‘t was niet leuk, neen. Ik neem dus op, en zeg, “Hallo?”, want dat is wat je meestal doet als je de telefoon opneemt. Wat blijkt? ‘t Was gewoon mevrouw Wiskunde (die toevallig cello speelt) om iets te regelen in verband met oefenen voor de proclamatie. Meestal heb ik redelijk veel sympathie voor mevrouw Wiskunde, ze is een van de betere leerkrachten, maar op dat moment kon ik haar wel vermoorden! Jezusmariajozef!
Edit: heel de dag geen telefoon gehad. Dat ziet er goed uit. Duimen maar voor morgenochtend! (Om half elf aub)
