Avontuur

Gepost door Greet Op 21/03/07 3 Reacties

Voor iemand die ganse dagen op haar kot zit en er alleen uit komt om naar school te gaan, boodschappen te doen en in het weekend naar huis of naar Het Vriendje te gaan, is wat mij vandaag overkwam toch wel een klein avontuur.

Het wordt naar het einde toe een beetje saai maar het begin en midden zijn misschien wel de moeite van het lezen waard.

Trouwe lezers herinneren zich wellicht nog de droevige dag waarop ik het verlies van mijn geliefde Gertrudeke moest vaststellen. Gisteren zou ik met Julie, een klasgenote, meegaan (met de bus) naar Gent stad alwaar zij op kot zit, om mij te ontfermen over Chantal (groen) of Charlowie (blauw), de twee fietsen die zij op overschot heeft. Zelf rijdt ze met Zebra (wit met zwarte strepen natuurlijk) en die mocht ik niet hebben maar dat is logisch.

We hadden elkaar echter mislopen dus kwam het er niet van. Vandaag leende ik Pedro’s naamloze fiets om naar de les te gaan, maar na de les besloten we om dan maar vandaag naar haar kot te gaan, ik zou Pedro’s fiets dan wel gaan halen als ik terugkwam.

We namen dus de bus naar haar kot. Ik besloot Charlowie te adopteren, omdat die nog geen naam had en ik hem heden ten dage zo genoemd heb, terwijl de naam Chantal mij iets minder aanspreekt, maar fietsen zijn geen hondjes die je een andere naam geeft als je ze adopteert dus ja. Ik vertrok dus gezwind richting mijn eigen kot, maar keerde al spoedig terug omdat Charlowietje’s achterband verdacht plat was en ik vreesde niet meer in Mariakerke City te zullen geraken. Geen plobreem, Julie wist een plekje op ‘t Zuid waar je fietsbanden kunt oppompen. Een kwartiertje later arriveerden wij aldaar, maar wee o wee, de fietspomp bleek kapot te zijn. En dit wel op zo’n stomme wijze waardoor hij wel nog lucht blaast maar niet in het ventiel, zodat de ganse binnenband leegloopt alvorens je snapt dat het spellement niet meer werkt. We stonden dus met een kerngezonde Zebra maar een sjiekeplatte Charlowie op ‘t Zuid en de wijzers van de klok hadden al heel wat tikwerk achter de rug sinds ons vertrek.

We moesten Charlowie dus helaas daar achterlaten (alleen voorlopig, maak je geen zorgen) en maakten hem vast met Zebra’s slot. Te voet gingen wij terug naar Julie’s kot, met het plan dat ik Chantal zou adopteren en verven (haar idee) in rood met zwarte stippen (mijn idee). We namen echter een andere weg dan in het doorgaan, waardoor wij een heel klein beetje verkeerd liepen, en ineens liepen we door een straat die wel heel erg op de Bagattenstraat leek. Bij het eerstvolgende kruispunt met bijhorende naambordjes bleek dat het dan ook de Bagattenstraat was. Het gebouw waarvan ik dacht dat het Steffi’s kot was bleek dat ook écht te zijn, dat wist ik namelijk zeker toen ik door het raam op de eerste verdieping een glimp van haar blonde haar opving. Ik kom nooit nooit nooit in Gent, dus toen ik daar nu eens was heb ik dus maar aangebeld. Steffi had oordopjes in omdat ze aan haar paper aan het schrijven was, en hoe we daar binnengeraakt zijn is een verhaaltje apart, maar we raakten dus binnen en sloegen aan de praat. Ik dacht van eventjes goeiendag te zeggen, maar uiteindelijk is het een babbeltje van een dik half uur of zo geworden, en ik merkte dat mijn maagje begon te knorren (ik had vandaag nog bijna niks gegeten). Julie ging stuutjes eten omdat ze die middag al lasagna had gegeten, en Steffi’s kip stond al te ontdooien op de chauffage, dus zag het ernaar uit dat ik pas terug op kot zou kunnen eten. Maar toen Steffi de bonnetjes voor de McDonald uit de Guidogids tevoorschijn haalde die ze niet nodig had veranderde Julie van gedacht en zo trokken we dus naar de Korenmarkt om een hapje te eten. Zebra voelde zich niet zo veilig zo zonder slot op de Grote Boze Korenmarkt, dus zetten we hem vlakbij het raam en gingen we aan de andere kant ervan zitten met ons eten, om hem gerust te stellen. Het bonnetje dat Steffi mij gegeven had was slechts geldig tot 2006, zo bleek, maar dat geeft niks want hier in Mariakerke verdoe ik superweinig geld dus kan één duurder avondje er zeker wel van af. Ik had best wel honger dus at ik een kleintje met ketchup, vier Chicken Nuggets, een kleine cola en een McFlurry met M&M’s (mm). Ik doe altijd massa’s lang over de McFlurry dus nam ik hem mee op de bus, die ik net op tijd haalde. Ik wist niet zeker of je op een trollybus mag eten dus zette ik mij ergens achteraan met mijn rug naar de buschauffeur toe. Het begon uiteraard flink te regenen toen we de halte naderden waar ik eraf moest, dus nam ik voor het volgende eindje nog een andere bus, voor twee haltes (het scheelde een pak nattigheid en koude voeten hoor).

Toen ik dan eindelijk terug op mijn kot arriveerde bedacht ik ineens dat Pedro’s fiets nog op school stond, maar toen ik het halvelings expliceerde vond hij het niet erg en zei hij dat ik hem dan morgen terug moest brengen, wat ik dus ga doen.

Tot zover de avonturen van Greet en Charlowie of Chantal (ik weet nog niet zeker welke het nu gaat worden).

3 Reacties tot nu toe.

  1. Sara says:

    Greet in Gent, amaaaai :D

  2. Greet says:

    Jah ‘k weet ‘t jong, maar leg dat maar eens uit aan de lectoren! En ‘t is natuurlijk ook wel niet ideaal dat ik hier in de middle of nowhere op kot zit. Wacht maar totda’k in Gent zit :)

  3. Pirate Julles says:

    greet, wat is het avontuur nu? de platte band of de mcdonalds?
    je moet es wat meer uit je kot komen hé, letterlijk dan, figuurlijk lukt al redelijk :P