- ‘k Heb kiespijn. Dat wil zeggen dat ik eens een afspraak ga moeten maken met de tandarts… Bleh.
- Mijn haar moet eraf. Dat wil zeggen dat ik eens een afspraak ga moeten maken bij de kapper.
- Ik moet nu echt actie ondernemen voor ik 300 voetzoolwratten heb. Dat wil zeggen dat ik eens een afspraak ga moeten maken bij de voetzoolwrattenweglaseraar — en als dat ook niet lukt, duikelen we wel weer een andere dokter op met weer een andere methode.
- Ik moet al dagen (eh, weken) eens een telefoontje plegen. Met iemand die ik niet ken, ja. Uitstel, afstel, tralala. Ik hou niet van telefoontjes met mensen die ik niet ken.
De afspraak met de kapper zal er waarschijnlijk het eerst komen, omdat dat het minst scary is. Ten eerste is het een vrouw (vraag me niet waarom, maar dat vind ik minder erg) en ten tweede kijk ik uit naar een nieuw kapsel. Als het op telefoneren met mensen die ik niet ken aankomt ben ik echt een watje, het is zelfs nog niet lang geleden dat ik geen pizza of Chinees durfde te bestellen over de telefoon. Erg é. Daardoor doet mijn kies elke dag een beetje meer pijn en krijg ik er elke dag een paar wratten bij, tot het niet meer te doen is en ik wel moét bellen. Bah.
Had ik trouwens al gezegd dat ik geen fan ben van telefoneren met onbekenden?
‘t is waar, er bestaan leukere dingen dan bellen met onbekenden. Ik neem soms gewoon mijn gsm niet op als ik het nummer niet herken. Ze moeten maar iets inspreken op mijn voicemail als het belangrijk is. Niet dat ik dan terugbel ofzo, want ik ben van het principe dat ze mij zelf maar moeten terugbellen en als ze dat niet doen ga ik er vanuit dat het dan toch niet zo belangrijk was. Uitzonderlijk bel ik af en toe wel eens zelf terug, maar dat is dan meestal in een vlaag van zinsverbijstering
Opgebeld worden vind ik niet zo erg. Zelf iemand opbellen vind ik helemaal iets anders.
[...] kijken hoe het met mijn to do lijstje van een dikke maand geleden gesteld [...]