Pimpajoentje.be

Het zijn er niet veel, van de derde aflevering, dus zet ik ze even in een postje apart, in chronologische volgorde. Er zit er ook nog eentje bij van in het begin die ik vergeten was.

Dag 1: Net aangekomen in Thailand, foto’s nemend en Wachtend in Amora, nog voor we de groep gezien hadden. (Sorry voor de kwaliteit, gsmfoto.)

Dag 6: Asking stupid questions just for the heck of it.

Dag 6: Thaise avond. Grappige kleren. En ja, lieve lezers, de gelijkenis van Gijs met Mahatma Ghandi was doelbewust. Don’t you just love him to bits.

Dag 6: Ruud is jarig!

Dag 7: De romantische proef.

Dag 7: Een deel van de groep (ik weet niet waar ik toen was), voor de eliminatie.

Dag 7: In de eliminatiekamer. Met dank aan Jeab!

Dag 7: De eliminatievilla, zicht vanop het balkon. Iemand van de crew prutst met het microfoontje dat aan de stand plakt voor de eliminatiequiz.

Dag 7: Interview na onze eliminatie. Damn, wat was ik gemeen! (En lelijk, zonder oorbellen of zelfs maar een héél klein beetje mascara of iets …)

Dag 8 (technisch gezien dan): Bij Olya en Mark, bijpraten.

Meer foto’s vind je in de Flickr set. Voor een verslag moet je bij Annelies zijn, ik had het niet beter kunnen zeggen!

Edit: Ik heb een GPS op mijn gsm, en blijkbaar wordt de locatie toegevoegd aan de metadata en worden de foto’s automatisch gegeotagd op Flickr. Damn, dat is handig!

En hop, z’ is weer weg.

Mailtje van de lector: toch nog een externe opdracht gekregen, een achterlijke folder, wat veel realistischer en leerzamer is, blablabla. Er is maar één iets dat ik meer verfoei dan fucking folders en dat zijn tijdschriften.

Het verslag van aflevering drie krijg je helaas voorlopig zonder foto’s, die zet ik erbij van zodra ik daar tijd voor heb.

Lees verder »

Bij de meeste opdrachten zakt de moed mij al meteen in de schoenen en zijn inspiratie en motivatie ver te zoeken, maar af en toe, héél af en toe, zit er nog eens eentje tussen waarvan ik denk, ojoozowijsdemaksmaat! En dan krijg ik er weer zin in.

Vorige les werden een heleboel externe opdrachten verdeeld. Daar was ik niet bij (woops) dus vroeg ik vandaag bij welk groepje ik kon aansluiten. Wat bleek, lucky me, alle externe opdrachten waren al verdeeld (ik hou er niet van) en ze hadden speciaal voor mij en Niek (who also went “woops” apparently) nog iets in petto. Ze dachten er al een paar jaar over om het vormgevinglokaal te decoreren. Er was al eens een ontwerp met een fries langs alle zes de muren (‘t is een interessant lokaal)  plus de vier muren van het bijlokaaltje gemaakt maar dat bleek niet uitvoerbaar, dus nu waren ze op zoek naar iets realistisch en uitvoerbaars, met quotes over grafische vormgeving. Op de ramen, de muren, de deuren, het plafond, maakt niet uit. Als het maar “typografisch verantwoord” (verdraaide modewoorden) en uitvoerbaar is.

Stel je voor, dat ik later mijn dochter of zoon naar Artevelde stuur en dan kan zeggen, jaja, die decoratie, dat heeft jouw mama gedaan! (Haha, just kidding. Ik stuur ze helemaal niet naar Artevelde, natuurlijk.) Maar toch wijs hé. Als ik dat eens in mijn portfolio kon steken! Ik ben benieuwd wat ervan komt.

In de categorie “Greet, je bent een kalle”: mijn wekker stond om 7 uur, maar op de één of andere manier (ik weet niet hoe ik het doe) werd ik pas om tien na 8 wakker, waarmee ik al meteen m’n eerste bus (8 uur) had gemist. Ik ging nog voluit voor de tweede (half 9) maar ook die miste ik dus haalde ik mijn Chantal nog eens van onder ‘t stof. Nét een minuutje te laat (en gans rood van het fietsen) kwam ik aan in de schetsles, maar zoiets valt niet op in een praktijkles, gelukkig.

In de namiddag vergat ik dan weer dat ik met de fiets was, dus haastte ik mij om de bus van 20 na 4 te halen. Pas toen ik het hele eind gelopen had bedacht ik me dat Chantal nog op mij stond te wachten in het fietsenrek dus ben ik maar weer helemaal teruggewandeld. Als mijn hoofd niet vastzat aan m’n lijf …

(Jaja, dat verslag komt eraan, hold your horses!)

Der zit toch een fijn cameraatje in mijn Françoiseke hé zeg ‘t Is de N79 geworden trouwens, en ze is naar Jean-François (mijn laptop) genoemd. Dit was trouwens een lucky shot in een niet zo traditioneel opzicht: enkele seconden nadat ik deze foto’s nam werd stipt om 00:00 het licht uitgedaan, boem patat.

(Verslag komt morgen, en Pop Poll foto’s ook! Eventjes geduld )

Een greep uit wat er tegenwoordig zoal in mijn inbox belandt (mentally insert “(sic)” where needed):

vandaag naar de eerste afleveringen van ‘Beauty en de nerd’ gekeken en het eertse dat me opviel was dat jij als nerd geklasseerd wordt (???) Hoezo? Als jij hier in mijn vriendenkring zou rondlopen, dan zou je één van de coolste zijn… Knap én slim, da’s toch ideaal

Ik was een beetje aan’t uitzoeken wat jou toch wel een beauty maakt, natuurlijk een puur persoonlijke mening he, maar het geheim zit in je ogen, die blik van je; of je het nu expres of gewoon doet, je ogen stralen gewoonweg deugnieterij uit. Ken je dat, van die blinkende oogjes? Wel, jij hebt ze prachtig gewoon jaja, je hebt er een fan bij hoor

Ik wil je niet lastig vallen ofzo hé
Maar wilde even zeggen dat ik nu speciaal nr Beuaty and the nerd kijk, omdat ik jou erin wil zien:$
(…)
het is echt gemeend!
Ik vind je ZOOO knap!!

heb jou interviews in de kranten gelezen, en moet zeggen dat ik onder de indruk ben van jou down to earth mentaliteitje…
by the way, vind jou ontzettend knap en aantrekkelijker dan al die bimbos tesamen. Go girl!

En dat zijn dan enkel nog maar Facebookberichten, hé.

Telkens ik zoiets lees kan ik niet beslissen tussen in de war zijn (“Wut? Heeft hij het over mij?”) en het grappig vinden om verschillende redenen, maar ik kan natuurlijk ook niet ontkennen dat het mijn zelfvertrouwen een flinke boost geeft. En misschién geraak ik zelfs nog wel eens van ‘t straat Haha. (Dat dan wel met iemand die kan spellen natuurlijk.)

Maar toch chance dat het maar tijdelijk is. Ik gok dat het nog een paar weekjes duurt, maximaal een maand ofzo. De rest is namelijk behoorlijk vermoeiend: mensen die me aanstaren op de tram, friend requests op Facebook en Twitter van mensen die ik niet ken (MySpace en Netlog heb ik gelukkig niet meer), kennissen die ik al jaren niet meer gesproken heb en die ineens beweren m’n beste vriend(in) te zijn, … ‘t Is toch wa raars, zeg.

Reacties gesloten omdat ik niet wil dat mensen denken dat ik met deze blogpost naar complimenten vis