Pimpajoentje.be

Iedereen wordt wel eens ambetant van de kabelarij onder z’n bureau, dus toen ik in de blokker deze schattige (maar ook nuttige) tsjoepkes zag liggen, dacht ik meteen: eureka! Nu weet ik meteen welke kabel wat is, én alles ziet er tien keer vrolijker uit. Twee vliegen in één klap! In één pakje (ik heb er meteen twee gekocht) zaten tien tsjoepkes in vijf kleuren, met een dertigtal labels. Die labels hadden allerlei voorgedrukte logootjes, maar er zaten ook een paar blanco labels bij waar ik zelf logootjes op getekend heb.

In de living zitten momenteel enkel de lamp (die ik zelf getekend heb) en de televisie in het stekkerblok:

Onder het bureau hebben we van links naar rechts de boxen, de bureaulamp, de computer, het scherm, en de printer:

En aan de achterkant van de computer zitten van boven naar onder de printer, het toetsenbord, de muis, de ethernetkabel, de boxen, het scherm en de voeding:

Voilà! Nu denk ik de volgende keer dat ik een blik onder mijn bureau werp niet alleen “bah, zoveel stof” maar ook “aahh hoe leuk, die kleurtjes!”

Soms doe ik al eens mee aan een wetenschappelijk onderzoek. Meestal zijn dat vragenlijsten, soms eens een experiment op verplaatsing (denk aan oefeningen op een computer, een interview, … Dat soort zaken). Dat is namelijk een win-win-winsituatie: voor mijn portefeuille, voor de wetenschap, en voor mij. Voor m’n portefeuille en voor de wetenschap, dat spreekt voor zich. Maar voor mezelf, daar bedoel ik dus mee dat ik iets bijleer. Uit het experiment zelf (Waar wordt allemaal onderzoek naar gedaan? Hoe kun je zo’n onderzoek in de praktijk omzetten? Hoe ziet zo’n onderzoek eruit, en hoe staat dat in verband met wat onderzocht wordt?), wat ik altijd nuttig geacht heb (voor m’n thesis en verder weet je maar nooit). Maar ook uit de resultaten ervan, want die krijg je dan soms te horen.

Onlangs nam ik zo deel aan een fMRI-onderzoek, waarvoor ik dus in zo’n MRI-scanner moest. Een hele ervaring, en ook wel een beetje spannend. Het had heel wat voeten in de aarde voor ik er effectief in lag: op voorhand een ellenlange vragenlijst invullen (om te zien of je geen aandoeningen of andere problemen hebt waardoor je niet in zo’n toestel mag), kleren aandoen zonder metaal, juwelen uitdoen, make-up verwijderen (wat ik natuurlijk niet op had), piercing vervangen door een plastic placeholder, een vitamine-E-pilletje boven m’n rechteroog (of linkeroog?) zodat ze zouden zien wat links en rechts was, oordopjes in, een koptelefoon erboven, met m’n hoofd in een klem, een spiegeltje erboven (zodat ik het computerscherm kon zien), een knop voor het experiment in m’n rechterhand en een panic button in m’n linkerhand. Pfioew! Het experiment zelf was behoorlijk simpel, gewoon op het computerscherm kijken en op de juiste momenten op een knop duwen en zo, yadda yadda. En ondertussen werd mijn hersenactiviteit dus gemeten.

Ik vond het heel interessant om te doen, zeker omdat ik nog nooit zo’n MRI-scanner van dichtbij gezien had, laat staan er al eens in gelegen had. Dat heb ik dan ook weer meegemaakt! Maar nog veel cooler is het souvenirtje dat ze me achteraf opstuurden. Ik had al een hippe foto van mijn tanden, en nu heb ik er ook nog deze supercoole foto’s van mijn hersenen bij! Awesome!

Onlangs kwam ik deze afbeelding tegen, How to care for introverts, en z’n tegenhanger, How to care for extroverts. Natuurlijk is niet alles voor iedereen waar, en niet iedereen is 100% introvert of 100% extrovert. Maar de lijstjes noemen een aantal belangrijke punten die heel goed kunnen helpen in het begrijpen van anderen én jezelf. Zelf identificeer ik me vooral met het lijstje voor extroverten, maar ik heb soms ook wat introverte kantjes.

Ola, ik was het toch wel niet bijna vergeten zeker! Maar vanavond heb ik papiertjes in stukjes geknipt, met namen beschreven en in 2 potjes gedaan (eentje voor The Deswerrum en eentje voor The Waynecooler). Dan heeft mijn onschuldige hand van dienst zijn plicht gedaan en daar zijn de volgende namen uitgekomen:

*tromgeroffel*

• The Deswerrum: Evelien!
• The Waynecooler: Manon!

Geniet ervan dames, hopelijk kun je ze deze zomer wat gebruiken!

Deze week werd ik verrast met een pakje in de post: een lounge set van Fatboy (Twitter), bestaande uit The Waynecooler (om je drank koel te houden) en The Desswerrum (om je bips warm te houden)! Hip, nee? Fatboy kennen we allemaal wel van hun hippe zitzakken, maar ze hebben blijkbaar nog veel meer toffe dinges.

Omdat we in ons miniklein appartementje zo weinig mogelijk gerief proberen te verzamelen dat we niet wekelijks gebruiken, heb ik (toch wel met een klein beetje pijn in het hart) besloten om deze hippe hebbedingetjes weg te geven aan jullie! Laat een reactie achter en vermeld daarin of je het liefst The Desswerrum of The Waynecooler* wint (of dat het niet uitmaakt), en dan kiest een onschuldige hand na een weekje twee winnaars uit de lijst.

Als je ze hier niet wint, dan kun je ook The Buggle Up kopen (daar krijg je tot eind juni een gratis lounge set bij), óf je kunt natuurlijk ook meedoen aan hun wedstrijd op Facebook, waarbij je één van 200 Fatboy dingen kunt winnen of een reis naar Aruba!

*Fles wijn niet inbegrepen.

Een aantal van de mensen die mijn vragenlijst ingevuld hebben (waarvoor duizendmaal dank!) zagen dat ik bij de vraag naar “geslacht” drie opties voorzien had (man, vrouw, andere), en vroegen zich af, hoezo “andere”, wat bedoel ik daarmee?

Het is een knullige oplossing, maar die derde optie was mijn poging om te vermijden dat ik mensen uitsluit die zich noch met het label “vrouw”, noch met het label “man” identificeren. Genderidentiteit is een spectrum, en dat zijn ook biologisch geslacht, genderexpressie en geaardheid.

Wacht, een prentje. Dit ben ik (op dit moment toch):

Vooral dat onderste bolleke heeft de laatste jaren al duchtig heen en weer geschoven. Niet makkelijk in te vullen, ik moest er eigenlijk echt eens goed over nadenken. Hier is een blanco spectrum voor wie het ook eens wil proberen!

Deze zomer deed ik mijn beklag over het gebrek aan functionele agenda’s. Ik heb me toen tevreden moeten stellen met een middelmatige tussenoplossing, maar ik bleef wel een oogje openhouden voor een beter exemplaar, en dat heb ik gevonden! Hoera!

It ticks all the boxes: overzichtelijk (één week per spread, helaas wel met zaterdag en zondag samen in één kolommetje), praktisch (ingedeeld in uren, en dat tot 22u ‘s avonds met nog wat plaats onder!), compact (nog een tikkeltje kleiner dan mijn agenda van vorig jaar), lichtgewicht (een lichte plastic kaft) en best wel mooi (schattig roze kaft, nette typografie)!

Ik heb er wel wat aanpassingen aan gemaakt natuurlijk, zo heb ik de nutteloze blaadjes eruitgeplukt, op de lichtgele blaadjes onder de kaft vooraan en achteraan heb ik een wit blaadje geplakt (om het roze nog beter te doen uitkomen en om de lettertjes te verbergen), en onder de voorkant heb ik op dat witte blaadje tijdens een saaie les de jaartallen getekend (van dichtbij kun je wel zien dat het met de hand getekend is, maar ach).

Dit is dus hoe de binnenkant eruit ziet. Netjes, niet? En hieronder zie je mijn techniek om mijn leven overzichtelijk te houden: alles dat ik te doen heb zet ik erin, op de juiste uren. Met kleurcodes per thema, zo ben ik wel! Geel voor lessen, oranje voor GUK, roze voor verplichtingen (tandarts, groepswerken, infosessies, examens, dat soort dingen) en groen voor vrijetijdsdingen. De “lege” uren gebruik ik om schoolwerk te doen, en om te eten, ahja. Oh, en onderaan schrijf ik het nummer van de lesweek (dit is een foto van lesweek 11, waarin de GUK-concerten vallen) of ‘blok’ of ‘examens’. Zo heb ik in één oogopslag een overzicht van mijn week. Love it!

Voor de geïnteresseerden, deze agenda is van het merk Exacompta, hij bestaat in verschillende leuke kleurtjes, en ik heb ‘m in de Club in Gent gekocht voor iets van een €7 of zo, ik weet het niet meer precies. Wat ben ik blij met m’n vondst!