Pimpajoentje.be

Ik weet het, deze blogpost draagt een wat voorbarige titel. Maar laat mij even genieten, laat mij blij zijn.

Gisterenmorgen zag het weer er niet anders uit dan anders, dus deed ik de gebruikelijke jeans, trui, schoenen en jas aan en trok ik naar school. Daar kwam ik na een drukke dag pas tegen vier uur terug buiten, en schrok ik me een hoedje! Ineens was het zomerweer geworden! Dat verklaarde de topjes en rokjes die ik had zien passeren in de koele Blandijn, ik dácht al.

Vandaag heb ik dus maar meteen mijn ballerina’s aangedaan, de trui achterwege gelaten, mijn zonnebril op mijn snoet gezet en voor het eerst de fles zonnecrème bovengehaald. Het is niet zo warm als gisteren, maar de zon doet nog altijd flink zijn best. Bovendien had ik deze middag vanalles te doen buiten, ‘k heb nogal wat rond getsjoold. Fietsen, bergop en bergaf, een zware doos vervoeren en dragen, trappen op en af, iets vergeten en helemaal moeten terugkeren, nog meer trappen, amai mijn benen.

Het enige spijtige aan dit weer is dat het gedaan is met mijn haar één keer in de week wassen. Zonnecrème, transpiratie, wind, ze maken er mijn kapsel niet beter op. Maar dat is natuurlijk maar een kleine prijs om te betalen voor al die vrolijke zomerheid! Laat maar komen!

Wat een dag, wat een dag. Vandaag was het zover.

Vandaag was om te beginnen de eerste nieuwe lesdag, met twee lessen (eigenlijk drie maar da’s weer zo’n uitleg dus laten we zeggen twee), een frustrerend feedbackmoment, een gehaaste syllabusverkoop, een momentje om een hapje eten binnen te steken ook, en ik ben na de vakantie niet veel meer gewoon (én ik had niet bijzonder veel geslapen vannacht) dus dat was toch weer een hele boterham. Vooral omdat ik de hele dag al liep te stressen voor de tandartsafspraak van 15u30.

Gelukkig heeft Karel dus speciaal voor mij een halve dag vrij genomen, en zat hij op m’n kot te wachten om samen te kunnen vertrekken. Had hij toch wel geen Valentijnsverrassinkje klaar ook zeker, en moest ik daar toch niet een beetje van wenen ook zeker, want als ik nerveus ben word ik al ne keer emotioneel. Tjsa, wat kan ik zeggen.

Om half vier kroop ik dus in de tandartsstoel. Uiteindelijk heb ik er twee uur gezeten, met mijn mond wagenwijd open en al mijn spieren opgespannen, de verdoving op mijn tanden werkte misschien wel (hoewel er ook twee keer moest bijverdoofd worden, pfoeh) maar de rest van m’n lichaam heeft van zo’n tandartsbezoekje geen deugd! :s In het glas van de lamp boven me kon ik alle werktuigen zien die de tandarts gebruikte, en om een kies te ontzenuwen worden er allerlei marteltuigen met véél te lange naalden en naaldvormige boren gebruikt, het is materiaal voor een nachtmerrie, ik zeg het u. Ik zat daar trouwens ook met een metalen klem op m’n tanden, die een ganse constructie ondersteunde met zo’n groen rubberen velletje over mijn mond gespannen, best intimiderend voor iemand als ik/mij (Ik raak er niet uit! Ik? Mij?), en comfortabel is anders natuurlijk.

Bon, na 2 uur was het voorbij en moest ik eventjes bekomen, wat zich uitte in een tweede keer traantjes vandaag. Al een chance dat Karel dat al gewoon is hé. Na een stop bij de apotheker voor pijnstillers nam hij me mee naar de Wok A Way en trakteerde hij me op sushi, en daarna op een McFlurry (dat laatste niet in de Wok A Way dus hé). Heb ik al gezegd dat mijn lief mij schandalig verwent soms?

Verder had ik er spijt van dat ik m’n grote paarse sjaal niet had meegenomen, want nog uren na de verdoving hing mijn gezicht helemaal scheef zeg, en dat is nu ne keer géén gezicht … (Snapte ‘m? Gezicht? Haha!) Ik kon mijn mond pas weer normaal gebruiken vanaf een uur of negen, en Karel lachte zich voor en tijdens het eten dus regelmatig een breuk met mijn debiele expressies. (Hij mag dat.) Er is fotomateriaal van, ja; maar wees gerust, dat wordt binnen afzienbare tijd vakkundig uit de wereld geholpen.

En tsja, Valentijn. Ik ben ook één van die mensen die luid roepen dat dat commerciële zever is (en dan vooral op de Valentijnsdagen dat ik single was aja), maar die het stiekem wel heel fijn vinden om verrast te worden. Valentijn is voor mij niet heilig of zo, dus dat de tandartsafspraak vandaag viel stoorde me niet. Ik had dan ook sowieso geen hoge verwachtingen van deze dag, maar toch is alles dat na half zes kwam heel fijn geworden!

Via een blog (ik kan me niet meer herinneren welke, sorry!) kwam ik op een interessante kaart in de Koninklijke Bibliotheek van België terecht. In ‘t kort: in de achttiende eeuw maakte ene graaf Jozef de Ferraris een kaart van de Oostenrijkse Nederlanden, in opdracht van Karel van Lotharingen. Hij maakte een gedetailleerde kaart in kleur enkel bestemd voor keizerin Maria-Theresia, de Carte de cabinet, en een minder gedetailleerde kaart voor het grote publiek, de Carte marchande of Carte chorographique, en dat allemaal in minder dan zeven jaar. Van de Carte de cabinet werden drie exemplaren vervaardigd, die nu in Den Haag, Wenen en Brussel bewaard worden. Dat laatste exemplaar werd ingescand. En dat vind ik dus de maks.

Hieronder zie je Veurne in de 18e eeuw, Veurne nu op satellietfoto, en Veurne nu op Google Maps. Het huisje is waar ik woon, maar dat had je vást al geraden. Ik heb er ook een geanimeerde gif-afbeelding van gemaakt, om de afbeeldingen makkelijker te kunnen vergelijken. Interessant weetje: onze straat, de Proostdijkstraat, is aangelegd langs de Proostdijkvaart, die er nu niet meer is maar waarvan een stuk nog onder de grond zou doorlopen hier aan de overkant van de straat. Boeiend hé.

Haha, Veurne had wel een heel aantal poorten hé, als je bedenkt dat je op drie minuten rond het centrum gereden bent. En ook: zo cool, dat het water voor een deel nog de oude stadsmuren volgt

Ook mijn kot in Gent heb ik opgezocht. De straat zelf bestond nog niet, maar ik leerde wel dat het begijnhof in mijn buurt toen de hele wijk besloeg (of zo ziet het er toch uit), en dat het grasplein voor de kerk waar ik in de zomer soms wat van het zonnetje ga genieten, toen nog een kerkhof was. Jakkes.

Zelfs het huis van mijn liefje in De Pinte heb ik gevonden, maar ik moet bekennen dat ik er ettelijke minuten naar gezocht heb en dat ik het alleen teruggevonden heb dankzij het Scheldeveldekasteel. Hoera voor het Scheldeveldekasteel.

Het lijkt erop dat nagenoeg heel Vlaanderen op de kaart staat, dus ik zou zeggen: zoeken maar! ‘t Is moeilijker dan je denkt. Wat was er op de plaats van jouw huis op het einde van de achttiende eeuw?

Neen, deze blogpost heeft niks met politiek te maken, wel met mijn tanden.

Ergens in november kreeg ik kiespijn als ik op iets hards beet of iets kouds dronk. Na een tweetal weken waarin het erger werd, trok ik ermee naar mijn tandarts. Ik had een gaatje verwacht (wat ik op zich al behoorlijk erg vind, met die spuitjes) maar het verdict luidde: ontstoken zenuw, moet ontzenuwd worden. Kiezen hebben 4 zenuwkanaaltjes waarvan 1 microscopisch klein kanaaltje, dus mijn tandarts verwees me door naar een specialist in Gent.

Ik maakte een afspraak en trok met een klein hartje naar de tandarts hier in Gent. Mijn eigen tandarts heeft na 22 jaar mijn vertrouwen kunnen winnen, maar alleen omdat het een héél geduldige en competente man is, omdat hij me vroeger cadeautjes gaf (kindjes zijn daar wel degelijk mee te paaien) en ik ken zijn zoon, dat helpt ook. Maar een nieuwe tandarts, daar word ik enorm zenuwachtig van. Om een lang verhaal kort te maken, kwam die nieuwe tandarts met nog slechter nieuws. Mijn eigen tandarts dacht dat de zenuw ontstoken was doordat er wat vuil onder mijn oude kiesvulling geraakt was, maar deze was ervan overtuigd dat ik tandenknars in mijn slaap en dat er daarom een barstje in mijn kies zat, wat dus ook hersteld moet worden. Hij gaf mij een paar foldertjes mee met verontrustende inhoud en bemerkte ook dat ik daar eens zou mee moeten stoppen, met dat tandenknarsen. Alsof ik überhaupt wist dat ik dat deed, in mijn slaap! Het was een enorm onvriendelijke en ongeduldige man, als deze behandeling voorbij is ga ik er nooit meer terug.

Normaal gezien zou ik dit zo snel mogelijk achter de rug willen hebben, maar natuurlijk kwamen de examens eraan. December zat vol, dus de behandeling kon pas in januari, maar midden in mijn examens anderhalf uur (jaha) in een tandartsstoel gaan liggen zag ik niet meteen zitten, en bovendien had ik mijn examenrooster toen nog niet. De intersemestriële vakantie was nog niet duidelijk afgelijnd dus heb ik de afspraak maar meteen in de eerste lesweek gezet, en zo is het maandag 14 februari geworden … Karel begint op 1 februari te werken maar gaat zijn best doen om op dat moment met mij mee te kunnen gaan naar de tandarts. Romantisch hé.

Ik heb weer een leuke bezigheid gevonden hoor. Deze visjes zijn gewoon té schattig, hoe ze hongerig je muis volgen en vooruitschieten van zodra je ze met een muisklik wat voedsel geeft! (Het Flash dingetje komt waarschijnlijk niet door tot in de feedreaders, even doorklikken dus om te weten waarover ik het heb.)

Ik heb ook een kleiner vijvertje in de sidebar gezet, voor als je hier nog eens passeert en je weet verder niet wat gedaan. Tsja, wat kan ik zeggen.

De opmerkzame geest heeft het misschien al euh, opgemerkt: er staat een nieuwe pagina in het menu, getiteld “leesvoer“. Een woordje uitleg!

Als kind verslond ik boeken aan de lopende band. Als adolescent verminderde dat en nu, als student, kom ik nog amper toe aan lezen tijdens het academiejaar (behalve de boeken op de lectuurlijst dan), maar ik doe mijn best. Nu het vakantie is heb ik de goede gewoonte weer opgenomen en plunderde ik vriendjelief zijn boekenkast om mij de eerstkomende dagen bezig te kunnen houden.

Ik ben een verzamel- en bijhoudenneuroot, dus ik hou ook graag bij wat ik lees. Toch zuchtte ik eens héél diep toen de leraar Nederlands in het zesde middelbaar afkwam met het idee om een “leesautobiografie” samen te stellen. De opdracht luidde, schrijf van elk boek dat je in je hele leven al gelezen hebt een kort verslagje. Van elk boek een verslag schreven leek me behoorlijk kierewiet dus hield ik het voor het merendeel van de boeken bij oplijsten. Ik trok dus naar de plaatselijke bib met een schriftje en balpen in de aanslag en spendeerde uren aan het aflopen van every single friggin’ boekenrek en het oplijsten van alles dat ik meende gelezen te hebben.Van de meest recente boeken schreef ik een kort verslagje. Dat huzarenwerkje diende ik dan in met een begeleidend opstel waarvoor ik  zomaar eventjes een 10 kreeg, hoera! Volgens mij vond de leraar het gewoon tof dat ik zoveel gelezen had, maar kom.

Dat werk is helaas pindakaas volledig verloren gegaan in de Grote Computercrash in de zomer van 2006 (vlak na mijn laatste jaar middelbaar, dus afgezien van foto’s heb ik niks digitaals meer van de pre-hogeschoolperiode). Spijtig, want het is niet iets waar ik opnieuw aan ga beginnen maar ik had het dus wel graag bijgehouden.

Ik had wel al gehoord van GoodReads, maar die site leek me vreselijk onoverzichtelijk dus dat had ik aan me laten voorbijgaan. Shelfari daarentegen kwam veel gebruiksvriendelijker op mij over, dus toen ik die onlangs leerde kennen ben ik een beetje begonnen met alles dat ik me herinner en de belangrijkste boeken uit mijn boekenkast toe te voegen. Het is een eeuwig work in progress, en om mezelf eraan te herinneren dat ik het niet moet vergeten en om wat leestips met jullie te kunnen delen heb ik m’n digitale boekenkast op deze blog gezet. De boeken in die boekenkast zijn een verzameling van boeken die ik gelezen heb en die ik nog moet lezen, snuister gerust eens rond. En mocht je toevallig ook een Shelfari account hebben/maken, voel je vrij om mij toe te voegen!

Vanmiddag profiteerde ik van het zalige zonnetje om mij in het park te installeren met het The Namesake van Jhumpa Lahiri, het laatste boek voor Engelse Letterkunde dit semester. Zoals de titel suggereert is het centrale thema van het boek namen en de betekenis ervan. Gogol, een jongeman van Indische afkomst maar geboren en opgegroeid in Amerika, heeft een hekel aan zijn naam en laat die, wanneer hij oud genoeg is, veranderen naar Nikhil. Later in zijn leven komt hij meer te weten over de reden van zijn voornaam, en gaandeweg raakt hij meer in de war en weet hij niet meer goed of hij zich nu Gogol voelt of toch meer Nikhil. Een mooi verhaal, niet echt iets voor bovenaan je to read-lijstje maar toch de moeite waard. Toen ik het boek uit had, zat ik wat te mijmeren over bijnamen en koosnaampjes en dergelijke.

Toen ik nog een klein Greetje was, noemden mijn ouders mij soms Louiseke of Gertrudeke (vandaar de naam van mijn eerste computer, eerste kotfiets en eerste smartphone). Elkaar noemen ze ventje en vrouwtje (spreek uit op z’n West-Vlaams). Mijn tante en nonkel noemen elkaar dan weer pietje. Ik word wel vaker Greetje genoemd, maar nooit op dezelfde manier waarop mijn oma het uitsprak, met nog een soort secundair woordaccent op de laatste lettergreep. Een drietal vrienden noemen mij soms Greetie (mijn favoriet, denk ik ). Mijn ouders noemen hun ouders mama en papa, maar zo noemen ze ook elkaars ouders (hun schoonouders dus), iets waar ik vroeger niet bij stilstond maar waarvan ik me nu realiseer dat zoiets niet vanzelfsprekend is. In het middelbaar noemden twee van mijn vriendinnen en ik elkaar Casey, Stacey en Tracy (toen we overschakelden op Zwöds werd dat Cösö, Stöcö en Tröcö – stop met lachen, we waren zestien). En zo zijn er nog voorbeelden genoeg.

Het voelt een beetje gek om dat hier zo neer te schrijven, want ook al kan iedereen die het wil die namen opvangen op straat of waar dan ook, ze voelen precies toch ergens een beetje privé. Gek hé, en gek ook hoeveel er achter zo’n koosnaampje schuil kan gaan, hoeveel meer betekenis ze kunnen dragen dan een gewone doopnaam, waarmee je ten slotte toch al veel langer rondloopt en waarmee je je identificeert. Vroeger vond ik mijn naam niet leuk, want kleine kinderen zijn meedogenloos en een ongebruikelijke naam is in de lagere school meer dan eens een aanleiding tot uitlachen. Maar toen ikzelf en iedereen rond mij wat volwassener werd begon ik me al meer Greet te voelen. Dat ik als ik mezelf voorstel in de helft van de gevallen duidelijk moet maken dat het Greet met twee e’s is en dus niet met ie, dat deert me niet echt. Nu vind ik het net fijn dat mijn naam een tikkeltje specialer is, dat ik zelf geen andere Greet ken, dat buitenlanders begod niet weten hoe ze aan de uitspraak moeten beginnen (hoewel ik moet toegeven dat één van mijn Engelstalige proffen de zachte g, tongpunt-r en eenklank ee al behoorlijk goed onder de knie heeft ). Het lijkt me echt niet fijn om Sofie of Tim of iets anders inspiratieloos te heten (no offence!)

Euh, ja, deze blogpost heeft eigenlijk geen doel of structuur of zo. Behalve dan dat ik jullie nu vertel dat dit de slotzin is.

(Dat, en het feit dat ik een nieuwe categorie aangemaakt heb: Taal. Ik speel met een paar ideetjes, geen idee of er iets van komt, jullie lezen het wel!)