Archief voor de categorie ‘Ergernissen’

Gepost door Greet Op 31/08/11 9 Reacties

Even verduidelijken: ik zou ook gebruik kunnen maken van de agendafunctie op mijn smartphone, maar ik hou het toch liever bij een papieren agenda. Een papieren agenda crasht niet, heeft geen platte batterij, kan niet gehackt worden (je weet maar nooit hé met die cloud), heeft geen bugs en is voor mij persoonlijk overzichtelijker dan een digitale versie. Bon, dat wou ik dus even expliqueren, terug naar de kwestie.

Ik vind agendamakers dom. Een boude bewering, maar niet ongegrond! Dit zijn alle misvattingen van agendamakers die het voor mij quasi onmogelijk maken om een bruikbare agenda te vinden:

  • De dag wordt ingedeeld van nummer 1 tot en met 9. Hier erger ik mij geloof ik het meest aan. Welke idioot is op het idee gekomen om dagen in agenda’s onder te verdelen in 9 genummerde lijntjes, in plaats van in uren? Wat moet ik met die nummers aanvangen, is dat om in één oogopslag te zien hoeveel afspraken ik die dag heb of zo? Grr.
  • Voor de weinige agenda’s die de dag wel per uur indelen: de dag eindigt om 19u à 20u. Fout. Dom, dom dom.
  • In het weekend maakt men geen plannen.Wrong again. En ook behoorlijk dom. Waarom zou ik op een saaie doordeweekse dinsdag vijf keer zoveel plannen maken als op een drukke zaterdag? Slaat toch nergens op?
  • Overzicht is nergens voor nodig. Eén dag per bladzijde, daar ben ik geen bal mee. Ik wil graag in één oogopslag zien of het een drukke week wordt, of ik voor een afspraak op dinsdag of donderdag nog een gaatje heb of misschien vrijdag, of er in die week misschien een feestdag valt, hoeveel deadlines ik die week heb, … Bovendien wordt de agenda zo véél te dik met al die blaadjes.
  • Agenda’s zijn ofwel functioneel maar lelijk en gigantisch, ofwel mooi en schattig klein maar onbruikbaar. Waarom zou ik moeten kiezen tussen de functioneel bruikbare maar oerlelijke en veel te grote business man agenda en de schattige versierde agenda zonder enige functionaliteit?
  • En nog zoveel meer.

Kijk, ik stel een aantal eisen aan mijn agenda, en ik vind echt niet dat ze onredelijk zijn: overzichtelijk (= één week per spread), praktisch (= ingedeeld in uren), compact (moet in mijn sjakos passen), lichtgewicht (waarom toch altijd die dikke hardcovers met nog een laagje textiel of leer of zo erover?) en als het eventjes kan misschien ook mooi.

Vorig jaar vond ik voor het eerst een agenda die het bovenstaande ideaal benaderde: een klein compact agendaatje met op elke spread 6 dagen in kolommen (en onderaan nog een strookje voor zondag), netjes onderverdeeld in uren van 7u tot 22u. Lelijk was hij wel, maar dat was niet het belangrijkste.

Dit jaar wou ik in dezelfde winkel nog zo’n exemplaar gaan kopen, maar die agenda’s waren blijkbaar al maanden geleden besteld en nog steeds niet binnengekomen. Dus heb ik dan uit noodzaak maar the next best thing moeten kopen, een pokkedure agenda (€14 voor een stapeltje papier, potverdorie toch) die wel een overzicht biedt voor de 5 weekdagen maar voor zaterdag en zondag amper plaats over laat, en die véél en véél te groot is (ongeveer A5). Ik zit er nu al op te vloeken maar er zat niks anders op, mijn agenda was gestopt begin augustus maar het leven gaat door, hé.

We zijn potverdorie 2011 en een mens kan nog geen deftige agenda vinden. Triestig vind ik dat.

Gepost door Greet Op 23/05/11 11 Reacties

Bon. Ik ben dat dus beu, hé. Nog geen drie jaar oud is hij, mijn Dell laptop, maar het spellement is nu echt al helemaal naar de kersen.Wat is er allemaal mis? Een lijstje nog maar weer, ondertussen natuurlijk al langer geworden:

  1. De microfoon werkt maar half. Mensen verstaan mij niet.
  2. De webcam werkt al een hele tijd niet meer. Gewoon zwart scherm. En af en toe flikkert het lampje naast de lens hinderlijk, en af en toe start de webcamsoftware zichzelf op omdat hij denk dat ik de webcam nodig heb, omdat ik het scherm beweeg. Los contact dus.
  3. Sinds een jaar of zo wil de batterij soms niet meer opladen. In de system tray krijg ik dan de bizarre melding dat mijn laptop erkent dat er een adapter op aangesloten is, maar dat de batterij toch niet opgeladen wordt. Koppigaard.
  4. Ik kan er mijn Philips speakers niet met versterker op aansluiten zonder dat er een verschrikkelijk irritante ruis/pieptoon uit komt, zonder versterker wel, maar goed.
  5. Er zitten twee geluidsuitgangen in, maar één van die twee werkt niet. Heeft nooit gewerkt.
  6. De behuizing is gemaakt van papier-mâché, of zo. Als er een vlieg op gaat zitten komt er een deuk in, bij wijze van spreken. Onderaan vallen de vijzen eruit, en ik heb geen schroevendraaier. Het deksel is zodanig plooibaar dat het mij sterk verbaast dat het scherm nog werkt.
  7. De miserie met de harde schijf telt natuurlijk niet echt mee want dat was mijn eigen dikke schuld, maar goed, het was toch ook weer met die laptop dat ik ‘t voorhad en niet met een andere.
  8. Vrij recent (sinds een week of zo): het scherm doet het af en toe niet meer. Wordt gewoon zwart. Alles werkt verder nog, ik kan met m’n muis op dingen klikken waarvan ik dus niet kan zien wat het is. Meestal helpt het om het deksel even te sluiten en weer open te doen. Onlangs is het scherm daarnaast ook af en toe beginnen te flikkeren. Ir-ri-tant.
  9. De nieuwste ontwikkeling (dun dun dunnn): oververhitting, en poef, uitgevallen. Het scherm werd niet ineens zwart zoals bij de andere keren dat hij uitvalt, maar er trok een soort rare kleurexplosie over het scherm met vooral veel wit in. Ik hoop dat er niks gesmolten is, maar ik vrees er een beetje voor.

En eerlijk? Ik heb het ermee gehad. Ik ben niet zo erg aan het freaken nu als toen mijn harde schrijf crashte, omdat ik deze keer wel een backup heb van alle belangrijke bestanden (foto’s en schooldocumenten van dit semester) én omdat ik een extra laptop heb (mijn trouwe netbookje). Geen drama dus, neen, geen ramp. Maar VERDOMD IRRITANT. En een DUUR GRAPJE. En GRRRR. (Adem in, adem uit.)

De vakantiejob van deze zomer was eigenlijk bedoeld om ten eerste terug een beetje van een vangnet op te bouwen voor tijdens het volgende academiejaar. Ten tweede houdt mijn gsm het niet lang meer uit en voorzie ik die uitgave dus ook voor ergens in het komende jaar. En ten derde verhuis ik in juli en gaan daar ook wat kosten mee gepaard. Een skireisje in het intersemestrieel verlof zat ook ergens in mijn achterhoofd, maar dat idee zullen we maar weer opbergen dan zeker.

Misschien koop ik gewoon een toetsenbord en een scherm, om met m’n netbook te werken. Maar dat is ook geen permanente oplossing, want Photoshop en Firefox met heel veel tabs en zo van die dingen, dat draait niet zo lekker. Logisch ook, daarvoor is ons Marie-Aurélie niet bedoeld. Notities nemen tijdens de les, en wat internetten of een serie kijken op de trein, dat was haar originele functie, en zie wat ze nu allemaal moet doen voor mij.

Anyway, dat is eruit. Goed. De volgende blogpost zal weer goed nieuws bevatten, da’s beloofd.

Gepost door Greet Op 26/01/11 9 Reacties

Ik ben zelf een enorm stresskonijn bij tijden, en ik kan me ook wel eens opwinden over zaken die er niet toe doen. Maar gasten, serieus, we moeten daarin niet gaan overdrijven hé.

Aan de UGent wordt beetje bij beetje een nieuw online platform in gebruik genomen, genaamd Oasis. Elk nieuw project gaat gepaard met wat kinderziektes, dat weet iedereen. En administratie in een groot bedrijf kan al eens fout lopen, dat weet ook iedereen. Maar heb geduld en alles komt in orde. Post dus niet berichten op Minerva als “Op de startpagina van Minerva wordt er gemeld dat de examenresultaten vanaf dit semester via Oasis zullen worden meegedeeld. Gaat dit zonder problemen verlopen, en zullen er niet opnieuw twee vakken ontbreken, zoals het geval was bij mijn examenrooster?” en ga daarna niet onmiddellijk naar de studentenadministratie mailen. Wat moeten die mannen daar nu op antwoorden, “neen, er gaan zich geen problemen voordoen, en als die zich wel voordoen, mail ons dan wanneer het probleem in kwestie zich voordoet”?

Of mensen die beginnen werken zijn. Ik begeef mij nu op gevaarlijk terrein, want zelf ben ik nog student, dus ik kan het niet weten. Maar toch kan ik niet anders dan me afvragen, “really?” als ik weer ergens hoor dat iemand in het werk verdrinkt en dus geen tijd meer heeft voor vrienden. Neem uzelf niet zo serieus, straks zit je op je 25e al met een burnout. Je moet geen bedrijf leiden hé. Dat is nog iets anders dat. Ja, ‘t zijn gedurfde uitspraken, maar ik voel de nood om deze ergernis met u te delen.

Oh en dat nieuwe Facebookprofiel (dat ondertussen al niet meer zo nieuw is). Zelf had ik zoiets van, oh iets nieuws, laten we eens kijken wat dat is. Oh dat dat en vind ik leuk, dat ook, ok dit en dat is wel vervelend, maar daar zetten we ons over nietwaar. En wat hoor ik dan van alle kanten: OMFG! Een nieuw profiel! Hoe durft Facebook ons dat aandoen! Het is afgrijselijk! … Het is een website, mensen. Niet relevant voor uw levensgeluk.

Mensen die niet weten wat een zware tweede zit is omdat ze zoiets nog nooit van dichtbij gezien hebben, die bij elk examen luidkeels verkondigen dat ze gebuisd gaan zijn! En dat hun ouders zoooo kwaad gaan zijn! En dat dat het einde van hun leven as they know it zal zijn! En …! Die mensen, die doen mij al helemaal met mijn ogen draaien. Neen, je gaat niet voor elk examen gebuisd zijn. En je ouders zullen je een knuffel geven en zeggen, “je hebt je best gedaan, dat ene herexamen is zo erg niet.” En je leven zal verdergaan.

En zo gaat de lijst maar door. Dan ben ik dus raar als ik bij bovenstaande situaties gewoon m’n schouders ophaal en zeg “ach”. Maar is het nu zo gek dat ik van mening ben dat dat allemaal echt niet zo belangrijk is, en dat de wereld niet rond mij en mijn gemakszucht (of dus rond jou en jouw gemakszucht) draait?

(Voel je vooral niet persoonlijk aangesproken, ik wil hier niemand viseren hé, ik heb het gewoon over ‘mensen’ in het algemeen. Het gaat niet over jou, beloofd!)

Gepost door Greet Op 10/11/10 6 Reacties

… Of beter, “met het openbaar vervoer is altijd een hachelijke onderneming”, of misschien, “met de fiets was je er al geweest”.

Gisteren had ik les tot 17:15 aan de Blandijn, en om 19:00 moest ik in Gistel zijn. Volgens nmbs.be en delijn.be was dat geen probleem. Maar in realiteit loopt het toch altijd weer anders.

Gezwind fietste ik van de Blandijn naar het station, so far so good. Maar aan het station verloor ik bijna evenveel tijd als ik erover gereden had aan het zoeken van een plekje voor mijn fiets. Ik ben van het principe, als je je fiets nergens aan vastmaakt is het je eigen schuld dat hij gestolen wordt. Maar omdat de fietsenstallingen aan het station weer uitpuilden met fietsen kon ik niet anders dan hem tegen een boom zetten en de ketting door het achterwiel te steken. Hopelijk verandert dat als de nieuwe fietsenstallingen er zijn, maar dat zal ook maar voor binnen enkele jaren zijn (ik vind geen jaartallen op de website).

Toen moest ik de trein nemen, maar al op dat punt liep het fout: 10 minuten vertraging. Daar doe ik meestal niet moeilijk over, maar dat zou in dit geval betekenen dat ik in Oostende de bus zou missen. Dikke vette fail dus, NMBS.

Bon, ik pleegde een telefoontje om te laten weten dat ik een half uur later zou aankomen. In Oostende moest ik dan dus een klein half uurtje bibberend en bevend staan wachten op de volgende bus, want de busperrons daar hebben geen hokjes of muurtjes of wat dan ook en de wind komt zo ongeveer recht uit het zeegat. (Als ik dan toch aan het zagen en neuten ben kan ik het net zo goed grondig doen hé!)

De bus kwam (op tijd, dat moet gezegd) en ik vroeg de buschauffeur of hij het me kon laten weten als we zouden toekomen aan de halte “Gistel Sporthal”. Die halte lag recht tegenover mijn bestemming dus als ik erin slaagde aan de juiste halte af te stappen, zou daar een einde komen aan mijn reisweg. Alleen, de buschauffeur had nog nooit van die halte gehoord. Hij had ook geen schema’tje bij waar hij even op kon kijken of zo. Hij stopte maar aan twee haltes in Gistel, één aan het blablabla (niet verstaanbaar voor mensen die niet van die côté zijn en dus niet weten waar het over gaat) en één aan het stadhuis, midden in het centrum dus. Ik gokte dat de halte aan het stadhuis dan wel het dichtst bij mijn bestemming zou liggen dus vroeg hij of hij ook wist in welke straat dat was, zodat ik dat kon doorbellen naar mijn papa (die mij daar dan kon ophalen). Dat wist hij niet, maar een mevrouw in de bus wist het gelukkig wel.

We reden door Gistel, en papa stond op mij te wachten aan het stadhuis. Maar ineens zegt de buschauffeur, “zeg juffrouw, we passeren hier een sportterein, is het hier soms dat u moet zijn?” Ik vroeg aan de mevrouw of dit toevallig de Vaartstraat was (waar ik moest zijn), en ja hoor, daar reden we inderdaad door. Uiteindelijk toch nog aan de juiste halte kunnen afstappen dus, en papa weer moeten opbellen.

Ik hoor sommigen al denken, zaag zo niet, ga dan met de auto. Geen optie dat, een rijbewijs heb ik al jaren (‘t is niet dat ik van kwade wil ben dus) maar een auto kan ik me toch pas veroorloven als ik een job heb hoor, binnen 4 jaar dus pas. Dus moet ik nog een paar jaar op de goodwill van trein- en buschauffers vertrouwen, en dat zint me niet. Als er één ding is waar je bij de NMBS en De Lijn op kunt vertrouwen, dan is het wel dat je nérgens op kunt vertrouwen.

Gepost door Greet Op 31/03/10 12 Reacties
  • De apathie van de massa. Het is nog maar eens bewezen met de voorbije studentenverkiezingen aan de UGent en de proffenevaluaties op onze faculteit: 3 op 4 mensen in het eerste geval en 4 op 5 in het tweede geval couldn’t care less. Ronduit schandalig, en behoorlijk ontmoedigend. Vanmiddag nog kwam een prof een aankondiging doen waarin hij het belang van de proffenevaluaties benadrukte, en ik zei conversationally tegen de klasgenoten naast mij dat ik dat al ingevuld heb, wat jullie? Het antwoord van de studente naast mij was een spottend handgebaar en het commentaar dat het haar echt geen bal kon schelen. I was apalled. En maar klagen en zagen over vakken die te zwaar zijn en proffen die dit of dat verkeerd doen, maar als hen dan de middelen aangereikt worden (ja zelfs in de schoot geworpen) om daar eigenhandig iets aan te doen, kan het hen ineens totaal niet meer schelen. Ik kan er niet bij.
  • Mensen die zichzelf systematisch untaggen op Facebook. Sure, als ik er echt superlelijk op sta durf ik ook al eens een tag te verwijderen. Maar verder is het toch gewoon leuk om al die debiele foto’s van vroeger terug te kunnen vinden en anderen ervan te laten meegenieten? Ik vat het niet.
  • Wedstrijden die bestaan uit een potgemakkelijke wedstrijdvraag (waarvan het antwoord te vinden is op een gelinkte pagina) en een onmogelijk te schatten schiftingsvraag (bijvoorbeeld hoeveel juiste antwoorden er binnen zullen komen, om eens origineel te zijn). Komaan, maak de wedstrijdvra(a)g(en) gewoon moeilijk (zodat je je best moet doen om het antwoord te achterhalen) zodat de schiftingsvraag weer zijn oorspronkelijke functie kan vervullen: schiften tussen diegenen die slim genoeg waren het antwoord te vinden. Tegenwoordig is dat toch helemaal niet meer eerlijk, al wat je moet doen om te kunnen winnen is met de pet ernaar slaan hoeveel mensen er zullen meedoen (want je kunt het antwoord op de wedstrijdvraag onmogelijk fout hebben). Echt belachelijk vind ik dat. Ik los veel liever een sudoku op dan dat ik gewoon het antwoord op een pagina moet gaan lezen en overtypen. Where’s the fun in that, en vooral, how is that fair?
  • Groepswerkmedegroepsleden die het bestand nalezen op fouten en gaan vitten op belachelijke details, allen trachtend zich superieur voor te doen. En maar blijven doorsturen en met valse bescheidenheid verkondigen dat ze nog een paar zinnen wat correcter geponeerd hebben. Er kan er maar één de eindredacteur zijn hé.
  • Domme mensen die Facebook groups of fanpagina’s aanmaken, en de niet te vermijden typ- of spelfouten in de titel. Je kunt die titel niet aanpassen bij fanpagina’s, maar dat is absoluut geen excuus, integendeel, het is eerder een reden om extra goed op te letten. Ik zou zeggen dat de helft (zo niet meer) van de groups of fanpagina’s die ik zie passeren een domme fout in de titel hebben staan. Hebben we dan niet allemaal in de lagere school geleerd hoe we hoofdletters en leestekens moeten gebruiken? Hebben we niet allemaal in het middelbaar de basisprincipes van het spellen en de grammatica geleerd? En serieus, wat is dat met al die typfouten, is typen zo moeilijk? Waar gaat dat toch naartoe?
  • Natgeregend worden. Het blijft iets waar ik spontaan van ga vloeken, en als het meer dan één keer op een dag gebeurt schiet mijn humeur al helemaal de dieperik in.

Ja, ik ben in mijn ergerdagje. Ik had hiervan al een paar puntjes staan in een draft, maar na een dag als vandaag vond ik het wel gepast om het aan te vullen en te publiceren.

Gepost door Greet Op 31/03/10 3 Reacties

Toen ik vanmorgen wakker werd constateerde ik dat mijn nachtlampje kapot is. Half slapend in het schemerdonker m’n trap af kruipen (ik heb een hoogslaper, met een ladder die nergens aan vastgemaakt is) valt ergens nog mee maar in het pikdonker de trap op ‘s avonds is wat anders. En ik heb nu eventjes geen geld voor een nieuwe lamp. Ik had me een klein beetje overslapen, dus ik had nog net genoeg tijd om mij klaar te maken en mijn gerief te verzamelen, maar niet om te ontbijten. Op het moment dat ik vertrok bedacht ik me dat ik vroeger had moeten vertrekken, omdat ik nog om een cursus moest voor een vak dat morgen begint. Ik had van een klasgenote gehoord dat de bib waar we de cursus moeten halen een paar weken enkel in de voormiddag open is (wat belachelijk is natuurlijk, waar haalt die bibliothecaresse het idee dat ze zich dat zomaar kan permitteren?), dus ik wou er vandaag nog voor de les om gaan. Toen ik buitenkwam scheen de zon zodanig fel dat ik mij genoodzaakt zag om terug naar binnen te gaan en mijn lenzen aan te doen zodat ik een zonnebril kon opzetten. Daarna vond ik mijn fiets omgegooid op de grond terug, yay. Ik reed zo snel mogelijk naar school maar natuurlijk had ik wind tegen, en halverwege begon het ook nog eens te regenen. Een paar minuten voor de les begon kwam ik op school aan en haastte ik mij naar de bib. Op de deur hing een blaadje, want je raadt het al, de bib was uitzonderlijk vandaag de hele dag gesloten. Ik kwam aan de late kant toe in de les, maar die begon veel te laat waardoor ik me voor niks gehaast had. Na de les regende het nog harder dan ervoor dus liet ik mijn fiets voor wat hij was en begon ik van de Blandijn naar het Zuid te wandelen om de bus te nemen. De wind waaide mijn paraplu nog een beetje kapotter en mijn handen en voeten zagen respectievelijk rood en wit van de kou, dus toen liep ik al te vloeken. Halverwege de Sint-Pietersnieuwstraat begon het zodanig geweldig te regenen dat het meer op hagel begon te lijken, dus schuilde ik even in de hal van de Brug. Daar keek ik op mijn horloge en zag ik dat ik waarschijnlijk nét de bus van kwart na zou missen. Toen dacht ik dus, what the hell, ik ben toch al nat en bevroren, laat ik nog maar eventjes een effort doen om toch nog die bus te halen. Niet gelukt, dus daarna nog een half uur staan bibberen in de snijdende wind. Toen ik eindelijk op de bus zat dacht ik, hmm, mijn hielen doen toch wel pijn van dat gehaast lopen, laat ik er even naar kijken. Links een blaar, rechts lag mijn hiel open, en ja hoor, bloed op mijn nieuwe witte schoentjes. Gelukkig had ik pleisters bij, maar door dat gepruts met mijn voeten werd ik natuurlijk misselijk. Als ik in de auto of in de bus ergens mee bezig ben (een boek lezen bijvoorbeeld) word ik misselijk, vandaag dus ook, en al zeker omdat ik nog niets gegeten had.

Dat het nu maar beter begint te worden verdikke. Ik heb nog anderhalf uur om een presentatie bij te werken die ik vrijdag moet geven (maar het moet nu al af want morgen heb ik daar geen tijd meer voor), en daarna moet ik weer naar buiten. Dat die presentatie maar afgeraakt en dat het verdorie niet durft te regenen hé straks. Of anderrrrs.

Edit: Ik kan mijn campuskaart niet meer vinden. Dat ding kost geld. Ik heb geen geld. Godverdomme, is ‘t nu genoeg ja?!

Gepost door Greet Op 18/02/10 5 Reacties

Ken je dat, wanneer je na lang zoeken je perfecte shampoo/douchegel/deodorant/… vindt, en net wanneer je er compleet verslingerd aan geraakt bent, nemen ze ze uit de handel.

Ik had dat dus met mijn deo, Vogue Girl Paradise (tweede van links). Heerlijke tropische geur (Vogue Girl wou parfum en deo ineen zijn en slaagde daar mijns inziens behoorlijk goed in), gaf écht een fris gevoel, perfect gewoon.

voguegirl

Nu ben ik, twee jaar later, nog steeds op zoek naar een waardige vervanger. Nivea, Fa, Dove, Rexona, het doet allemaal niets voor mij. De meesten zijn gewoon een geurtje zonder enige bescherming tegen zweten, anderen (zoals die van Dove en Nivea) beschermen wel maar hebben dan weer een afschuwelijk geurtje, ik vind de goede combinatie gewoon niet. Had ik dat op voorhand geweten hé!

Grr.

En ken je dat, wanneer je een piercing koopt waar je dik tevreden mee bent, en wanneer die versleten is verkopen ze nét dat modelletje niet meer en moet je op zoek naar een nieuwe, terwijl je de oude nog altijd mooi vindt.

Ok, dat is misschien al wat minder herkenbaar, maar toch.

Vanmiddag dus eens op zoektocht geweest. Bij de Six (waar ik de piercing die nu versleten is gekocht had) hadden ze niks deftigs, dus op naar de winkel waar ik m’n piercing had laten zetten. Daar hadden ze ten eerste al geen kunststoffen staafjes, wat ik echt zo onlogisch vind want metaal is echt slecht voor je tandglazuur en je tandvlees, en ten tweede hebben ze het klaargespeeld mij een staafje (twee zelfs, had nog zo’n doorzichtige nodig ook, voor vakantiejobs) van 8mm aan te smeren terwijl ik wel dacht dat het 6 moest zijn, ik wist het gewoon niet zeker. En het moest dus inderdaad 6 zijn.

Grr.

Ik zou het liefst van al gewoon terug in de tijd gaan en er nog een paar bijkopen, zowel van de deo als van de piercing. Iemand een tijdmachine? Of connecties bij stockmensen van Vogue Girl en/of de Six? Zucht.