Pimpajoentje.be

Vandaag, vandaag is mijn buurmeisje getrouwd. Met Wim. En Wim is met mijn buurmeisje getrouwd vandaag. Tof hé! Ze zagen er zo stralend uit … Ik werd er zelf vrolijk van.

En morgen, morgen vertrekken mijn ouders op reis, om te vieren dat ze vijfentwintig jaar geleden hetzelfde deden. Zilver (mijn favoriete edelmetaal).

En ik, ik ben trots. En heel hard van plan om zelf ook te trouwen in een heel mooi lang wit kleed, en dan op naar goud hé.

Eigenlijk wou ik hier een goed onderbouwde blogpost schrijven over waarom ik een voorstander ben van het huwelijk, maar mijn mening valt zo ook wel tussen de lijntjes te lezen, denk ik.

Als ik zeg dat ik naar een familiefeesje moet krijg ik soms de reactie “ocharme”, maar familiefeesjes zijn bij ons altijd vree wijs! Zo ook gisteravond: nonkel werd 50 en dat moest gevierd worden. ‘t Jonk volk zette zich aanvankelijk aan een tafeltje achterin maar later op de avond voegden we ons bij de andere generaties en dansten we samen de pannen van het dak, op het ene foute liedje na het andere (denk: veel sixties, een beetje seventies, eighties en nineties, een walsje en een volksdansje hier en daar, en zelfs wat semimarginale hedendaagse kontshakers). Ow yeah!

“… ‘t Is e filmtje!”

In volgorde van verschijnen: nicht #1, neef #1, lief van neef #1, lief van nicht #2 (die er toen eventjes niet bij zat), broer, verloofde van nicht #1, een aantal broodjes en last but not least neef #2.

Zeven jaar geleden was ik al aanwezig op het internet, jazeker jawel. Onbewust, dat wel, want ik was toen nog een kotertje van dertien. Onze pappie had onze namen online gezet op zijn stamboeksite (vandaar dat ik mij nooit veel aangetrokken heb van het googlebaar zijn van mijn naam, ik ben zo vindbaar als maar kan zijn en dat al meer dan zeven jaar lang). Er is van host veranderd en de index is overzichtelijker geworden, maar tot op de dag van vandaag ziet die pagina er nog altijd krak hetzelfde uit.

Zo zie, dat weten jullie ook weer.

Afscheid

Afscheid nemen is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen en verpakken
in de goede herinnering.
Is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken van vreugde en verdriet.

Afscheid nemen is met dankbare handen,
weemoedig meedragen alles wat waard is
om niet te vergeten,
is moeizaam de draden losmaken
en uit het spinrag der belevenissen
loskomen en achterlaten en niet kunnen vergeten.

Leven is – vanaf de geboorte-
voortdurend afscheid nemen.
Loshaken om voort te gaan.
Zichzelf verliezen om zichzelf te vinden.
Het risico nemen van de graankorrel
om vruchten voort te brengen.

Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven.
Men leert het eigenlijk nooit.

Dag bompa, ik hoop dat je blij bent om weer bij bomma te zijn.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Gisteren begonnen de solden, en dat konden mama, zus en ik niet zomaar laten voorbij gaan. We hebben geshopt van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat (tien uur tot half zes), en mijn buit is dan ook behoorlijk.

• Een jeans.
• Een wit topje voor onder andere dingen.
• Een lichtblauw topje (voor in de zomer).
• Een paarsachtig T-shirtje in een raar glad stofje met een coole décolleté en een hip motiefje, ‘t is iets bijzonders, ‘k ga er nog wel eens een foto van posten.
• Handschoenen (superwarme van Tinsulate, en dat voor niet veel geld).
• Oorbellen (heel feestelijke, vind ik persoonlijk).
• Armbandjes (een zevental dunne zilveren dingskes).

Twee keer heb ik bijna botjes gevonden, maar de eerste keer hadden ze mijn maat niet meer en de tweede keer waren ze te breed rond mijn kuiten (of waren mijn kuiten te smal, kan ook).

Zus haat shoppen, dus doet ze het maar één keer per jaar (maximum). En dat was eraan te zien! Links haar stapeltje (edit: prijskaartje 415 euro – en ik was haar jas ook nog vergeten mee te tellen), rechts mijn stapeltje (edit: prijskaartje 115 euro, valt nog mee):

En dan heb ik er nog haar schoenen niet opgezet

Sorry, ik moet eventjes roepen en springen en domme danspasjes doen: ik ben geslaagd!!!!

‘t Is maar dat jullie het weten. En verder:

Van zaterdagmiddag tot deze morgen was ik bij Tom, en het was daar heel leuk. Zondag zijn we naar de familie van mama’s kant geweest, en het was daar ook leuk. We zijn o.a. gaan bowlen. Wij vullen elkaar heel goed aan, Tom en ik: hij is gewonnen en ik ben verloren.

O ja. Ik heb dus voor de eerste keer kennis gemaakt met Pebbles, en ze is de meest koddige puppy die ik ooit gezien heb! Ze is miniklein en superzacht en ze doet superkoddige dingen zoals rare sprongetjes maken en uitglijden en omvallen en zo. Ze bijt ook wel, maar gelukkig is ze niet zo snel als de kat (die mij een littekentje op mijn arm bezorgd heeft) dus kan ik altijd mijn hand of voet wegtrekken als ik zie dat ze gaat bijten. En ze zal dat wel afleren, in tegenstelling tot de kat, dus dat is allemaal niet zo erg. Foto’s zijn er ook: allen hierheen.

Zeg dat het niet waar is hé. Met een pvc-buis een dwarsfluit fabriceren in het verre Malawi, fijn. Die pvc-fluit meebrengen naar België om hem te tonen, ook fijn. Maar erop staan spelen (aan de voet van de trap, for some reason) gaat toch net iets te ver! Dat ding heeft maar vijf gaatjes dus je krijgt er niet veel meer dan vijf noten uit, beeld je in wat een wijde variatie aan liedjes je daarop kunt spelen. (Inderdaad ja, nog niet eens Broeder Jakob.)

(…) Oef, ‘t is gedaan. Bij gebrek aan vijfnotige liedjes, waarschijnlijk.

Edit: Daar is het weer. Ik ga die fluit moeten verstoppen of zo. Ze heeft twee peperdure dwarsfluiten die heel mooi klinken, waarom dan op een pvc-buis spelen? *gespeelde wanhoop*