Pimpajoentje.be

Goed nieuws, jaja! In de loop van de afgelopen week (dat klinkt grappig hé) kreeg ik het volgende mailtje in mijn Arteveldemailbox:

Op vrijdag 9 januari 2009 rijdt voor het eerst de “studententrein”, de nieuwe treinverbinding die inspeelt op de grote vraag van West-Vlaamse kotstudenten in Gent. Deze extra trein tussen De Panne en Gent brengt de studenten op zondagavond naar de Arteveldestad, en zorgt op vrijdagavond voor de terugrit.
Hartelijke groet

Directeur Onderwijs- en studentenbeleid
Arteveldehogeschool

Als dat geen goed nieuws is zeg! Bij de “inhuldiging” van de eerste studententrein morgen om 18:04 zal ik helaas niet aanwezig zijn (ik denk dat ik toch maar naar dat feesje ga ) maar ik test ‘m nog wel eens uit. Benieuwd of iedereen dezelfde logica zal volgen (“iedereen zit toch al op de trein van 17:52 dus ik neem lekker die van 18:04″) want dan zijn we natuurlijk weer even ver van huis, en benieuwd of er ook een blijvende oplossing komt (méér dan één luttel extra treintje dus). Ik weet er niet veel van maar ik snap dus namelijk niet waarom het zo moeilijk is om op vrijdag- en zondagavond een (paar) extra wagon(s) aan de treinen te hangen, de treinen rijden toch *naast* elkaar het station binnen en niet *achter* elkaar dus er is toch plaats genoeg (en wagons genoeg ook, daar ben ik zeker van)? Maar bon, er is dus nog hoop, de NMBS is zo slecht nog niet! Allez vooruit!

Of ook wel “Koken met Greet: hoe het niet moet”.

Miracoli ? la Murphy, dat betekent eigenlijk Kantonese “Express” rijst van Uncle Ben’s (dat spul is niet te vreten) en lauwe Royco Minute Soup. Dat heb ik vanavond klaargemaakt en dat ging zo.

Een rustige avond op mijn nieuw kot, ik ga eens koken, dacht ik. Miracoli, want verder dan pasta koken en saus uit het zakje gaat koken voor mij (meestal) niet. Zo gezegd, zo gedaan, houdbaarheidsdatum gecheckt en zo. Die was in orde maar dat was verder het enige dat in orde was.

Het knopje om het gas in brand te steken werkte niet en ik vond nergens een aansteker, lucifers, een magnesiumstick of wat dan ook. Pot met water in de microgolf gestoken. Het water werd warm, dat wel, maar verder begonnen er ook blauwe vonken (kun je geloven dat mijn gefrustreerde geest net vlauwe bonken getypt heeft, ja werkelijk waar, als je het niet gelooft zal ik het anders nog eens typen: vlauwe bonken!!) uit de ijzeren pot begonnen te slaan. Ola Pola, zei Greet, ijzeren potten mogen vast niet in de microgolf. Nee hé.

De waterkoker dan. Die heeft het water dat ik erin goot inderdaad gekookt, maar daar houdt het bij op. Het is een waterkoker, geen waterkoker-en-waterwarmhouder. Ik had er de pasta nog niet ingegooid dus moest ik wachten tot het water nog eens zou willen koken aubdankuwel. Dat wou maar niet gebeuren want het koppige ding wou eerst hélemaal weer afkoelen voor hij terug in gang wou schieten. Even gewacht, de pasta erin gesmeten (god weet waarom), nog tien minuten gewacht, en dan maar het hele zooitje weggekapt.

Probeer maar eens halfgare pasta uit een waterkoker te krijgen. Niet evident.

Terwijl het water in de microgolf stond merkte ik trouwens dat het zakje tomatenpuree gelekt had en dat ik dat dus mocht wegsmijten. Gelukkig had ik nog een andere doos Miracoli staan en ging ik daarvan de tomatenpuree halen op mijn kamer (lichtpuntje: twéé zakjes kaas! Yay) en in mijn haast viel ik bijna van de trap. Daarop pakte ik de hete pot vast zonder pottenlappen en daarna liet ik nog een vork vallen en zo. The usual.

Ik heb nog geen boodschappen kunnen doen dus had ik verder niks anders in huis dat in een microgolfoven klaar te maken is dan Uncle Ben’s Express rijst en Royco Minute Soup. De rijst stond al een hele tijd op mijn (vorig) kot te staan en dat spul smaakt sowieso al niet geweldig (en ik moest nog eens om een schaar lopen ook omdat het zakje een halve centimeter te hoog was voor de inimini microgolf), en de soep was lauw omdat ik de nieuwe microgolf nog niet goed ken en eens het water heet is kun je er je vingers niet meer insteken om te voelen eh.

Ik heb honger. Zucht.

Gisteravond stond “Aanrijding in Moscou” (op een groot scherm op het Ledebergplein, weetwel) op de planning, kwestie van onze zinnen even te verzetten van het blokken. Ik had kunnen weten dat ik het na vijf minuten al een beetje op mijn heupen zou krijgen: overal rond ons praatten de mensen, passeerden de mensen langs en voor en achter je, niemand ging zitten, en ik verstond de film niet goed wegens nogal stillekes en geen ondertiteling. Bon, de rest van ons gezelschap dacht er gelukkig net zo over dus zijn we die film gewoon gaan huren in de videotheek. Nah.

Na op avontuurlijke wijze naar Annelies’ kot (en langs de videotheek en de nachtwinkel) gereden te zijn installeerden we ons voor de laptop, en nog voor de film eraan te pas kwam begonnen we al met de hilarische YouTube-filmpjes en het bouwen van een feesje. Nog tot na drie uur hebben we ons daarmee geamuseerd, en gelachen dat ik heb, mijn buik doet er nog pijn van!

Het plobreempje met de vuile spam in de footer is gefikst (‘t was zodanig eenvoudig dat ik er de eerste keer rats overgekeken had natuurlijk). Bedankt aan iedereen die zo vriendelijk was me erop te wijzen, ‘t is geapprecieerd!

WordPress 2.6 komt er binnenkort aan, van zodra ik er eens tijd voor heb. Ok ja, ik beken, van zodra ik eens goesting heb om mij eraan te zetten.

Zoals jullie wel weten voelde ik mij best wel in mijn element in mijn tweede kot, maar aangezien ik er toch uit moet heb ik mezelf vorige maand een derde kot (Kamers > 47-2) gevonden. Vanaf het begin van het nieuwe schooljaar mag ik erin.

Verder komt er zo nu en dan nog wel eens een blogpost, maar het blijft op deze blog nog enkele weken relatief rustig om wille van het monster dat men herexamens (*huiver*) noemt.

Zij die gaan ontploffen van verveling groeten u!

Wow … Het wordt echt érg. Er is niet eens plaats meer voor mijn tandenborstel.

Normaal gezien heb ik daar nog niet half zoveel flesjes staan, maar ik heb mijn kast eens uitgeruimd en alles verzameld. Straks vliegt de helft de vuilnisbak in

Klik door naar Flickr voor de notes met uitleg.

Gisteren is het ervan gekomen en heb ik eens alle meubels op mijn kot verhuisd. Alleen mijn bureau is op dezelfde plaats blijven staan, kwestie van niet al te gedesoriënteerd te zijn

Voor en na:

De ruimte is veel ergonomischer ingedeeld nu, en de voordelen zijn eindeloos:

• Mijn printer (die op het tafeltje naast de lavabo stond) wordt niet meer nat
• Ik kan nu met mijn rug tegen de muur zitten in bed en vandaar TV kijken op de computer (terwijl ik mij eerst in ongemakkelijke bochten moest wringen).
• De zetel staat niet meer verloren tussen het bed en de deur maar gezellig naast het raam en de chauffage.
• Ik kan weer aan het haakje dat achter het tafeltje hing (om handdoeken en zo aan op te hangen).
• Er zat nog een stopcontact achter mijn bed, dat nu dus naast mijn bed zit, zeer handig.
• Er is een soort inkomhalletje tussen de twee kasten, en vanuit het bed is het gezelliger met de kast ertussen (in plaats van zicht op de deur).
• Er is niet meer een grote verloren ruimte in het midden van de kamer.
• Enzoverder, enzovoort!

Je ziet, niks dan voordelen. Het sleuren was wel lastig, maar dus zeker de moeite waard!

Het oorspronkelijk plan was eigenlijk om het bureau en het tafeltje omgekeerd te zetten zoals ze nu staan, maar ik had mij een beetje mispakt en het bureau paste er blijkbaar nét niet in. Maar zo is het eigenlijk beter, anders zit ik vlak naast het raam en daar is het koud.

Wat kan ik allemaal doen op een zonnige, lesvrije namiddag zoals deze? Goh, zoveel …

1. De afwas doen.
2. Verderwerken aan een groepswerk.
3. Met de fiets de stad in trekken, foto’s nemen van mooie dingen, leuke winkeltjes binnenstappen en genieten van de zon en de schoonheid van de Gentse binnenstad.
4. Mijn kamer opruimen en de meubels verhuizen (heb ik al lang zin in).
5. Aan mijn portfolio beginnen.
6. Aan mijn projectje voor Verras ons beginnen.
7. Piano spelen. (Verdorie toch. Ik wil een piano.)
8. …

Het engelstemmetje in mijn hoofd zegt dat ik moet beginnen met nummer één, daarna twee, daarna vijf of zes en als er nog tijd over is vier. Maar het duivelstemmetje in mij (waar ik me toch ietsje meer mee identificeer) heeft meer zin in nummer drie en vier en daarna lekker niksdoen.

Ik zie nog wel wat het wordt, waarschijnlijk een gezonde mengeling van wat de twee stemmetjes mij influisteren