Archief voor de categorie ‘Kotleven’

Gepost door Greet Op 29/05/10 2 Reacties

Jaja, ik ben ondertussen al op mijn vierde kot beland. Wie had dat gedacht!

’06-’07: Onder impuls van de papa was ik op zoek gegaan naar een kot in Mariakerke, dicht bij de Arteveldecampus waar ik les zou hebben. Slecht idee, niet alleen was ik onervaren in koten zoeken en had ik dus het eerste het beste contract getekend (voor wat later het slechtste kot ooit zou blijken), maar bovendien verging ik in Mariakerke van de eenzaamheid. Aan mijn 9 (lawaaierige) kotgenoten had ik niet bijzonder veel, in mijn nieuwe richting had ik dat jaar nog niet echt vrienden gemaakt en mijn vrienden uit het middelbaar gingen hun eigen weg. Na een behoorlijk deprimerend jaar besloot ik dan ook om mijn geluk dichter bij Gent centrum te gaan zoeken, en met succes.

’07-’08: Ik vond een kot aan het Rabot, wat nog net in Gent ligt maar ver genoeg aan de rand om relatief snel in Mariakerke te kunnen staan. Het was daar best oké; in ieder geval properder en rustiger (3 kotgenoten die zich niet al te veel lieten horen), en de kotbaas viel ook een heel stuk beter mee. Tegen het einde van dat jaar kwam mijn sociaal leven al wat meer op gang. Toch werd ik dat kot ook beu en wou ik op zoek naar iets gezelligers, want echt helemaal thuis voelde ik me daar nog niet.

’08-’09: In dezelfde buurt, maar iets meer naar de kant van Mariakerke toe (dus verder van het centrum) vond ik mijn volgende kot. Ik was deze keer opzettelijk naar een kleine kamer op zoek gegaan, niet alleen scheelt dat in de huur maar ik had ook ervaren dat grote koten absoluut niet gezellig zijn. Ik vond een leuk klein kamertje in een huisje waar maar één ander meisje in zat, waar ik het goed mee kon vinden, dus qua kotgenoten en gezelligheid zat het daar wel goed. Maar een keuken en douche delen stond mij nog steeds niet aan, er zaten echt te veel spinnen in dat huis, en ik voelde me er niet op mijn gemak (te ver van het centrum, en bovenvermelde spinnen), dus opnieuw ging ik op zoek naar een beter kot.

’09-’10: Alsof ik onbewust een voorgevoel had gehad, was ik voor de zomer (dus nog voor ik wist dat ik van richting zou veranderen) op zoek gegaan naar een kot in de buurt van de Blandijn, omdat ik eens wou veranderen van buurt en dat leek me een ideale plaats. Helaas is het blijkbaar praktisch onmogelijk om daar aan een deftig kot te raken, dus koos ik dan maar voor een kot nog steeds bij het Rabot maar dan aan de kant van het centrum (op tien minuutjes wandelen van de Korenmarkt). En dat is waar ik deze blogpost nu zit te schrijven.

Er zijn voor- en nadelen aan, zoals aan elk kot, maar bij dit kot wegen de nadelen (die, nu ik het bedenk, enkel bestaan uit de kotbazin en het lawaaierige verkeer) absoluut niet op tegen de voordelen (gezellig kamertje, vlak aan de voordeur dus ik moet geen trap op, ik heb mijn eigen keukentje en wc, ik heb een geweldige zetel en een even geweldig dubbel bed (dat tegelijk een hoogslaper is), ik zit gezellig dicht bij het centrum maar toch ook nog dicht genoeg bij de Wondelgemstraat met al zijn handige winkeltjes, mijn kotgenoten zijn niet ál te lawaaierig, deftig internet dat ik met niemand moet delen, … enz).

Vandaag heb ik dan ook het contract voor volgend jaar getekend, want wat er ook gebeurt (slagen of niet slagen, dat is de vraag), hier voel ik mij thuis, dus hier blijf ik nog een tijdje. Soms verlang ik al naar het appartement/huisje waar ik later in zal wonen, met wat meer ruimte, maar voorlopig is dit gezellige kamertje nog meer dan genoeg voor mij.

Up next: foto’s!

Gepost door Greet Op 16/10/09 6 Reacties

‘t Was me het dagje wel vandaag! ‘t Was me het weekje wel, zo die eerste week op een nieuwe school en zo, maar laat ik jullie met die saaie details niet vervelen. Vandaag daarentegen was het bloggen wel waard, zeker omdat het hier anders zo stil wordt.

Deze morgen ging ik voor het eerst met de fiets naar school (vrijdag had ik eindelijk een vrij moment gevonden om de banden opgepompt te krijgen), het positieve daaraan is dat ik er op tien minuten sta en dat ik me dan sportief voel en zo, het negatieve is het jammerlijke feit dat ik de berg (Welke berg? Welke berg?! Dé berg ja) op moet. Helemaal rood en uitgeput kwam ik dus op school aan, maar gelukkig had ik een kwartier marge ingerekend — tien minuten om op een trapje te zitten uithijgen en af te koelen en vijf minuten om mij een plaatsje in het auditorium te zoeken. Om half negen begon dan de les Engelse Taalvaardigheid: Grammatica.

Niks boeiends om een maandagmorgen mee te beginnen hoor ik je denken, en daar kan ik je geen ongelijk in geven, maar dan moet je dus wel weten dat we daarvoor bést wel een knappe prof hebben, ja verdorie, bést wel knap. Dat op zich is voor mij voldoende motivatie om naar de les te komen maar als hij dan ook nog eens ‘Allo ‘allo gaat citeren (“It is I, Leclerq!”) en romantische liedjes gaat zingen (“You’re just too good to be true” en dergelijke) kom ik al helemaal graag mijn bed uit natuurlijk.

In het anderhalf uur pauze daarna ging ik ontbijten in de cafetaria en las ik de laatste twintig pagina’s uit van het boek dat tegen morgen uit moet, samen met twee klasgenotes die hetzelfde idee hadden. Ik was zowaar onder de indruk van mezelf dat ik het boek gewoon ruim op tijd uit had, jawel.

Om half twaalf was het tijd voor oefeningen van Engelse Taalvaardigheid: Writing. Niks bijzonders te melden. Om kwart voor één snel een broodje gegeten. Ook niks bijzonders te melden, behalve dat het lekker was.

De les Nederlandse Taalkunde: Taalbeschouwing was ook eentje die eruit sprong, en wel hierom. Nu zijn de (loop-)microfoons in de auditoria vaak kapot, maar de vaste microfoon bleek het deze keer wel goed te doen dus de prof, een krasse vrouw waar ik een sympathie voor heb opgevat (streng en op het eerste gezicht no fun, maar als je goed luistert kan er wel gelachen worden), begon stipt op tijd aan de les. Midden in een zin werd zij echter abrupt onderbroken, door een zware mannenstem die door de boxen klonk: “Hallo!” Algemene stilte, ook de prof wist even niet wat gedaan. Een grap van een student met een loopmicrofoon, dacht ik in eerste instantie. Maar er viel niks abnormaals te bespeuren in het auditorium. Nog steeds zwijgend liep de prof naar het bord en gluurde er voorzichtig achter (gelach), en toen zij daar niks zag riep ze uit: “Extraterresters!” (meer gelach). Na wat verwarring probeerde zij haar les verder te zetten (“Als de extraterresters het zouden toelaten kunnen wij misschien pogen onze les te hervatten”, of iets in dien aard), maar opnieuw werd zij onderbroken door een onheilspellend “Hallo!” (algemene hilariteit). Deze keer ging de stem verder: “Ik hoor alleen mijzelf” (meer hilariteit), en toen ging er een lichtje branden: de prof in het auditorium ernaast had een loopmicrofoon die zijn signaal naar de installatie in ons auditorium stuurde, waarmee hij onwetend voor verwarring en hilariteit zorgde in het auditorium ernaast. Onze prof had het nog steeds niet door dus stak ik mijn hand op om te zeggen wat ik dacht dat er scheelde, en ze reageerde aandoenlijk verontwaardigd, alsof de prof van hiernaast toch helemaal het recht niet had onze les op zo’n brutale wijze te onderbreken. De mannenstem sprak zijn laatste woorden: “Hoort u mij?”, waarop de prof zichtbaar nog uit haar lood geslagen doch vastberaden op de microfoon afstapte en uitriep, “Ja. Hou je kop!” (Mensen kwamen niet meer bij.)

Snel haalde ze er iemand bij wiens taak er blijkbaar in bestaat proffen bij te staan in hun niet aflatende strijd met de infrastructuur (we hebben hem al vaak zien passeren in deze eerste week), en deze legde de stem het zwijgen op door enkel nog de ingang van de vaste microfoon op de installatie aangesloten te laten. Nog minuten daarna konden sommige mensen hun gegiechel niet inhouden, en ik beeldde me in hoe de prof hiernaast de infrastructuurman ook ter hulp zou roepen en die uiteindelijk zou snappen hoe de vork aan de steel zat. Hihi.

Daarna volgde nog een iets minder boeiende les Nederlandse Letterkunde en om kwart na vijf haastte ik mij naar het computerlokaal, om nog wat dringende mails te behandelen en eindelijk ook de overschrijving te doen waardoor ik binnenkort op kot internet zou moeten hebben. Ik heb het nog niet gemist, door drukke tijden, mobiel internet en bovengenoemd computerlokaal, maar het is toch een gemak, nietwaar.

Twintig voor zes zag ik ineens hoe laat het was en haastte ik mij naar De Brug, om de innerlijke mens te gaan versterken in het gezelschap van Steffi en Adriaan. Gezellig gezellig, en toen mijn eten op was, was het stilletjesaan alweer tijd om terug naar school te gaan, voor een eerste Algemene Vergadering van StuArt, een soortement studentenraadachtig orgaan. Ik zou het niet duidelijker kunnen uitleggen, de structuur van organen binnen en buiten de UGent met elk hun verschillende bevoegdheden en specialisatie en positie in de hiërarchie is zodanig chaotisch dat waarschijnlijk niemand echt weet waar hij mee bezig is, maar bon, boeiend was het zeker wel. Ik zat er toevallig ook naast de praeses en een paar andere praesidiumleden van de Filologica (de studentenclub van de richting Taal- en Letterkunde Twee Talen, die ik nu al een warm hart toedraag), en toen om half tien (eindelijk, mag ik wel zeggen, hoewel het zoals ik al zei wel boeiend was) de vergadering gedaan was overtuigden ze me om mee te gaan naar de jeneveravond die ze die avond organiseerden. Hun stamcafé, de Amber, bevindt zich quite conveniently recht tegenover de Blandijn, dus dacht ik, waarom ook niet hé. Mensen leren kennen en al. Voor ik het wist had ik babbeltjes geslaan met deze en gene en was het ineens half twaalf, dus zei ik tegen mijn Chantal, kom, we gaan maar eens naar huis. (Chantal is mijn fiets, voor diegenen onder jullie die net als ik wat plobremen hebben met het heheuhen.)

En zo, lieve lezers, zit ik aan mijn nieuw bureautje op mijn nieuw kot deze langverwachte nieuwe blogpost te typen, maar hij komt dus pas later online, want om de één of andere reden lukt het mij niet via mijn gsm verbinding te maken met het internet. Niet dat iemand tot hier gelezen heeft natuurlijk. Maar ik kan ‘t er maar bij zeggen.

29/09/’09 00:57

Gepost door Greet Op 08/01/09 1 Reactie

Goed nieuws, jaja! In de loop van de afgelopen week (dat klinkt grappig hé) kreeg ik het volgende mailtje in mijn Arteveldemailbox:

Op vrijdag 9 januari 2009 rijdt voor het eerst de “studententrein”, de nieuwe treinverbinding die inspeelt op de grote vraag van West-Vlaamse kotstudenten in Gent. Deze extra trein tussen De Panne en Gent brengt de studenten op zondagavond naar de Arteveldestad, en zorgt op vrijdagavond voor de terugrit.
Hartelijke groet

Directeur Onderwijs- en studentenbeleid
Arteveldehogeschool

Als dat geen goed nieuws is zeg! Bij de “inhuldiging” van de eerste studententrein morgen om 18:04 zal ik helaas niet aanwezig zijn (ik denk dat ik toch maar naar dat feesje ga :D ) maar ik test ‘m nog wel eens uit. Benieuwd of iedereen dezelfde logica zal volgen (“iedereen zit toch al op de trein van 17:52 dus ik neem lekker die van 18:04″) want dan zijn we natuurlijk weer even ver van huis, en benieuwd of er ook een blijvende oplossing komt (méér dan één luttel extra treintje dus). Ik weet er niet veel van maar ik snap dus namelijk niet waarom het zo moeilijk is om op vrijdag- en zondagavond een (paar) extra wagon(s) aan de treinen te hangen, de treinen rijden toch *naast* elkaar het station binnen en niet *achter* elkaar dus er is toch plaats genoeg (en wagons genoeg ook, daar ben ik zeker van)? Maar bon, er is dus nog hoop, de NMBS is zo slecht nog niet! Allez vooruit!

Gepost door Greet Op 17/09/08 18 Reacties

Of ook wel “Koken met Greet: hoe het niet moet”.

Miracoli ? la Murphy, dat betekent eigenlijk Kantonese “Express” rijst van Uncle Ben’s (dat spul is niet te vreten) en lauwe Royco Minute Soup. Dat heb ik vanavond klaargemaakt en dat ging zo.

Een rustige avond op mijn nieuw kot, ik ga eens koken, dacht ik. Miracoli, want verder dan pasta koken en saus uit het zakje gaat koken voor mij (meestal) niet. Zo gezegd, zo gedaan, houdbaarheidsdatum gecheckt en zo. Die was in orde maar dat was verder het enige dat in orde was.

Het knopje om het gas in brand te steken werkte niet en ik vond nergens een aansteker, lucifers, een magnesiumstick of wat dan ook. Pot met water in de microgolf gestoken. Het water werd warm, dat wel, maar verder begonnen er ook blauwe vonken (kun je geloven dat mijn gefrustreerde geest net vlauwe bonken getypt heeft, ja werkelijk waar, als je het niet gelooft zal ik het anders nog eens typen: vlauwe bonken!!) uit de ijzeren pot begonnen te slaan. Ola Pola, zei Greet, ijzeren potten mogen vast niet in de microgolf. Nee hé.

De waterkoker dan. Die heeft het water dat ik erin goot inderdaad gekookt, maar daar houdt het bij op. Het is een waterkoker, geen waterkoker-en-waterwarmhouder. Ik had er de pasta nog niet ingegooid dus moest ik wachten tot het water nog eens zou willen koken aubdankuwel. Dat wou maar niet gebeuren want het koppige ding wou eerst hélemaal weer afkoelen voor hij terug in gang wou schieten. Even gewacht, de pasta erin gesmeten (god weet waarom), nog tien minuten gewacht, en dan maar het hele zooitje weggekapt.

Probeer maar eens halfgare pasta uit een waterkoker te krijgen. Niet evident.

Terwijl het water in de microgolf stond merkte ik trouwens dat het zakje tomatenpuree gelekt had en dat ik dat dus mocht wegsmijten. Gelukkig had ik nog een andere doos Miracoli staan en ging ik daarvan de tomatenpuree halen op mijn kamer (lichtpuntje: twéé zakjes kaas! Yay) en in mijn haast viel ik bijna van de trap. Daarop pakte ik de hete pot vast zonder pottenlappen en daarna liet ik nog een vork vallen en zo. The usual.

Ik heb nog geen boodschappen kunnen doen dus had ik verder niks anders in huis dat in een microgolfoven klaar te maken is dan Uncle Ben’s Express rijst en Royco Minute Soup. De rijst stond al een hele tijd op mijn (vorig) kot te staan en dat spul smaakt sowieso al niet geweldig (en ik moest nog eens om een schaar lopen ook omdat het zakje een halve centimeter te hoog was voor de inimini microgolf), en de soep was lauw omdat ik de nieuwe microgolf nog niet goed ken en eens het water heet is kun je er je vingers niet meer insteken om te voelen eh.

Ik heb honger. Zucht.

Gepost door Greet Op 30/08/08 9 Reacties

Gisteravond stond “Aanrijding in Moscou” (op een groot scherm op het Ledebergplein, weetwel) op de planning, kwestie van onze zinnen even te verzetten van het blokken. Ik had kunnen weten dat ik het na vijf minuten al een beetje op mijn heupen zou krijgen: overal rond ons praatten de mensen, passeerden de mensen langs en voor en achter je, niemand ging zitten, en ik verstond de film niet goed wegens nogal stillekes en geen ondertiteling. Bon, de rest van ons gezelschap dacht er gelukkig net zo over dus zijn we die film gewoon gaan huren in de videotheek. Nah.

Na op avontuurlijke wijze naar Annelies’ kot (en langs de videotheek en de nachtwinkel) gereden te zijn installeerden we ons voor de laptop, en nog voor de film eraan te pas kwam begonnen we al met de hilarische YouTube-filmpjes en het bouwen van een feesje. Nog tot na drie uur hebben we ons daarmee geamuseerd, en gelachen dat ik heb, mijn buik doet er nog pijn van! :D

Gepost door Greet Op 06/08/08 4 Reacties

Het plobreempje met de vuile spam in de footer is gefikst (‘t was zodanig eenvoudig dat ik er de eerste keer rats overgekeken had natuurlijk). Bedankt aan iedereen die zo vriendelijk was me erop te wijzen, ‘t is geapprecieerd!

WordPress 2.6 komt er binnenkort aan, van zodra ik er eens tijd voor heb. Ok ja, ik beken, van zodra ik eens goesting heb om mij eraan te zetten.

Zoals jullie wel weten voelde ik mij best wel in mijn element in mijn tweede kot, maar aangezien ik er toch uit moet heb ik mezelf vorige maand een derde kot (Kamers > 47-2) gevonden. Vanaf het begin van het nieuwe schooljaar mag ik erin.

Verder komt er zo nu en dan nog wel eens een blogpost, maar het blijft op deze blog nog enkele weken relatief rustig om wille van het monster dat men herexamens (*huiver*) noemt.

Zij die gaan ontploffen van verveling groeten u!

Gepost door Greet Op 20/05/08 16 Reacties

I'm such a girl

Wow … Het wordt echt érg. Er is niet eens plaats meer voor mijn tandenborstel. XD

Normaal gezien heb ik daar nog niet half zoveel flesjes staan, maar ik heb mijn kast eens uitgeruimd en alles verzameld. Straks vliegt de helft de vuilnisbak in ;-)

Klik door naar Flickr voor de notes met uitleg.