Archief voor de categorie ‘Leven’

Gepost door Greet Op 10/09/14 0 Reacties

Voor een half jaar volstond mijn voorlopig kot wel, maar echt een lange termijnoplossing was het niet. Onlangs ben ik er dus vertrokken. Inpakken was geen sinecure, met al mijn spullen in dat minikamertje! Zo zag het eruit tijdens de verhuis:

En zo zag het eruit toen alles opgeruimd was (de koelkast, microgolf, kookplaatjes en zetel kon ik gelukkig doorverkopen aan de volgende bewoner):

En zo laat ik alweer een hoofdstuk achter mij. Onwards and upwards!

Gepost door Greet Op 03/07/14 1 Reactie

Het kot waar ik momenteel woon is niet zo ideaal op langere termijn, dus was ik al een tijdje aan het uitkijken naar een nieuwe woonst. En die heb ik gevonden, hoera! Alleen is maar alleen, dus verhuis ik half augustus naar een huis met vier toffe huisgenoten. Half augustus, omdat ik eerst nog mijn thesis moet schrijven; zolang die niet af is, heb ik geen tijd om te verhuizen. Op 8 augustus dien ik de thesis in, dus op 9 augustus kan ik beginnen inpakken! Ik kijk er enorm naar uit, en daarom heb ik in de sidebar een leuke countdown gezet, samen met een progress bar voor het aantal woorden dat ik al geschreven heb. Die is natuurlijk niet helemaal representatief (het eigenlijke schrijven is maar een deel van het werk, ondertussen ben ik met andere dingen bezig), maar het is toch een zekere motivatie. 25 000 woorden, here I come!

Ondertussen bereid ik me ook voor op een taalkamp in augustus, maar daarover later meer!

Gepost door Greet Op 30/06/14 1 Reactie

Het is weer van staking vandaag. Ik wist dat wel hoor, ik heb nog zitten sympathiseren met mensen die enkele dagen op voorhand alternatieven probeerden uit te denken. Ocharme die mensen!

… Hé wacht. Ik moet eigenlijk ook nog in Gent geraken vandaag. Met de trein … Oeps!

De auto was helaas geen optie. ‘s Voormiddags had ik al een trein zien passeren,  ik had de hele namiddag om in Gent te geraken, en volgens de überhandige BeTrains Shortcuts app (vroeger iRail Liveboards) zouden er wel een paar treinen rijden, dus ik besloot om het erop te wagen. Ik bereidde me erop voor om misschien enkele uren te moeten zitten werken op m’n laptop in het station.

Maar what do you know, daar kwam zowaar netjes op tijd een trein aanrijden, en nog eentje in de andere richting ook. De trein zou tot in Gent-Sint-Pieters rijden, en er zat natuurlijk geen kat op, dus ik wreef me al in de handen. Een uurtje rustig zitten werken op de trein et voilà.

Dat zou natuurlijk te eenvoudig geweest zijn. Dus werd er ter hoogte van Lichtervelde omgeroepen dat de trein maar tot in Deinze zou rijden, en dat we vanuit Deinze de bus konden nemen. Allez vooruit dan!

Het leven zit vol verrassingen, dus werd er ter hoogte van Tielt omgeroepen dat ze toch een trein gevonden hadden waarop we in Deinze konden overstappen. Hoera! Toen we in Deinze van de trein stapten (met maar liefst vijf passagiers), besloot ik om wat meer uitleg te vragen. De twee treinbegeleidsters stonden ons heel vriendelijk te woord en wisten ons te vertellen dat er binnen vijf minuten een trein zou komen, maar ze wisten nog geen spoor, kwestie van de spanning er toch nog een beetje in te houden.

Het spoor werd omgeroepen: spoor 3, aha! Alleen, er wordt momenteel gewerkt aan de perrons in Deinze, en de spoornummers hingen nog niet op, dus waar spoor 3 kon zijn was anyone’s guess. Uiteindelijk hadden we het gevonden, net op tijd voor de trein naar Antwerpen-Centraal die vandaag tot in Sint-Niklaas zou rijden en uitzonderlijk in Deinze en De Pinte stopte. Ook op deze trein werden we verder geholpen door een heel behulpzame treinbegeleider. Door de speciale omstandigheden (weinig volk op de trein, en iedereen had er zich al op voorhand bij neergelegd dat het een soep zou zijn, de treinbegeleiders incluis) heerste er een vrij gezellige, ontspannen sfeer op de trein. Het verbaasde me eigenlijk wel dat er zo weinig mensen onderweg waren; wie niet waagt, die geraakt zeker nergens!

Even later kwam ik aan in het bijna volledig verlaten Sint-Pietersstation, slechts tien minuten (!) later dan gewoonlijk, en helemaal tot rust gekomen. De trein nemen op een zonnige stakingsdag, het is me eigenlijk best wel bevallen! :D

Gepost door Greet Op 06/04/14 2 Reacties

Soms, als ik met iemand over haar en zo bezig ben, dan komt het al eens ter sprake dat ik mijn haar regelmatig stijl. Waarom, vragen de mensen die mij ‘s morgens in de vroegte nog niet tegengekomen zijn aan de ontbijttafel dan. Wel, this is why.

steil haar

Als ik mijn haar met rust laat, dan trekt het in allerlei vreemde plooien en buigingen die er niet moeten zijn. Het is dus niet dat mijn haar krult als ik het niet stijl, want krullen zou ik mooi vinden. Nee, het hangt best wel recht genoeg (op de lange stukken) maar het trekt scheef op de uiteinden, aan mijn slapen en in de froe. Mijn stijltang is mijn beste vriend, dus.

Voor de ongelovige Thomassen van het andere soort: deze foto’s zijn eveneens bewijs dat ik wel degelijke bruin haar heb, en niet zwart. :P

Gepost door Greet Op 25/09/13 0 Reacties

Het is al veel te lang geleden dat ik nog eens “gewoon” geblogd heb. Ik voel altijd de druk om een blogpost te schrijven over iets leuks, iets interessants, iets met foto’s misschien, of rond een bepaald thema. Maar wat ik vroeger ook vaak deed, is gewoon eens een stukje schrijven over waar ik mee bezig ben. En omdat ik het niet leuk vind dat het zolang geleden is, doe ik dat gewoon nog eens.

  • Wat mijn masterjaar op school betreft, valt er heel wat te vertellen! Voor mijn 2 examens in het tweede semester was ik geslaagd, en voor mijn 2 herexamens was ik ook geslaagd, en nog met goeie punten ook. Hoeraatjes all around, en dat zou dan het einde van mijn master moeten geweest zijn. Alleen, die thesis … Ondanks dat ik er deze zomer nog hard aan gewerkt heb (ik heb zelfs mijn 2 geplande vakantiejobs niet gedaan), heeft het niet mogen zijn. Het plan is nu dus om hem verder af te werken in de loop van het komende semester of schooljaar.
  • Daarnaast ben ik, zoals het plan was, ook met de Specifieke Lerarenopleiding begonnen! Het is tot nu toe vrij plezant (een toffe klas, en interessante vakken), maar het is ook behoorlijk wat werk. Meer dan ik verwacht had, dus dat wordt nog stressy!
  • Ook de repetities van het Gents Universitair Koor zijn terug begonnen, en daarnaast hebben we ook al een aantal proclamaties opgeluisterd. De muziek dit semester is minder mijn ding, maar ik vind het super om weer elke week mijn koorvrienden terug te zien en ik amuseer me nu alweer rot!
  • New York was gewoon geweldig, maar daarover zou ik graag nog een aparte blogpost schrijven.
  • Behalve de koorreis naar New York heb ik met Karel ook nog een weekendtripje naar onze sympathieke noorderburen ondernomen. Daarover hoop ik ook nog een blogpost te schrijven, maar ik weet ondertussen wel al beter dan daar beloftes over te maken (zucht …).

Voilà, dat weten jullie dan ook weer. Om af te sluiten nog een paar foto’s van deze zomer!

Uitkijken over Manhattan vanop Staten Island … Living the good life!

Nader kennis maken met een kreeft tijdens een verblijf aan onze goeie ouwe Belgische kust.

Bootje varen op de Hollandse (of eigenlijk Noord-Brabantse) wateren.

Gepost door Greet Op 17/05/13 3 Reacties

Ik ga bijna nooit naar de kapper. En met “bijna nooit” bedoel ik niet zoals de meeste mensen “één keer per jaar of zo”, maar eerder om de zoveel jaar. Ik kan me nooit herinneren wanneer ik voor het laatst bij de kapper geweest ben (en bij welke kapper, want ik heb geen vaste kapper). Mijn froefroe knipte ik altijd gewoon zelf bij (nu laat ik hem uitgroeien), de rest liet ik lekker groeien. Mijn haar was dus al behoorlijk lang aan het worden, maar helaas heb ik ongelofelijk dun haar en begon het ook te splitsen aan de eindjes dus was dat lange haar niet zo mooi meer. Er moest dus maar eens een stuk ongezond haar afgeknipt worden, er zat niks anders op.

voor

na

Het ziet er nu wel gezonder uit, dat wel, maar ik mis de lengte! :-( Ik kan er niks meer mee doen (geen vlechtjes, geen twists, …), daar is het te kort voor geworden (de sprieten steken er aan alle kanten uit). Enkel nog een saaie paardenstaart of helemaal opsteken lukken nog.

Bovendien is al het haar op dezelfde lengte afgesneden, in plaats van een beetje in laagjes. Het ziet er basically uit alsof iemand al het haar bijeen genomen heeft en er dan in één keer alles afgeknipt heeft. Ik heb nochtans expliciet gevraagd om het niet zo te doen (grrrrr kappers). Ik ben er zo ontevreden mee dat ik overweeg om het nog eens bij een andere kapper te laten bijknippen, want ik vind het echt geen zicht zo. (Op de foto valt het nog mee ja, maar toen had de kapper de eindjes wat omhoog gedraaid, daar ga ik me echt niet dagelijks mee bezig houden.)

Jaja. En azo. Deze blogpost heeft niet echt een conclusie of een besluit of zo. Ik wou ‘t maar even laten weten, van dat nieuwe kapsel.

Gepost door Greet Op 11/04/13 1 Reactie

Wie mij kent weet dat “sport” en “Greet” twee vrijwel onverenigbare concepten zijn, altijd al geweest. Ik haat zowat alle vormen van fysieke inspanning, en het kost ook allemaal zoveel moeite om je nog maar voor te bereiden op het sporten zelf: je omkleden, je verplaatsen, je achteraf douchen, omkleden, verplaatsen, enzoverder enzovoort. Bovendien zie ik er werkelijk potsierlijk uit in onflatterende sportkleren en met een felrood hoofd en plakkend haar, dus als het eventjes kan vertoon ik me liever niet zo in het openbaar.

Er zijn wel een paar sporten die ik graag doe, maar dat zijn niet de meest evidente. Paardrijden bijvoorbeeld: waar vind je een paard? (Duur, dus.) Skiën: waar vind je sneeuw? (Ook duur, en seizoensgebonden.) Badmintonnen: waar vind je een partner? Als ik met Karel bij hem of bij mij thuis ben namen we al eens een badmintonraket om in de tuin een pluimpje heen en weer te slaan, maar hier in Gent hebben we natuurlijk geen hof. En daar houdt het dus zo ongeveer op.

Ik dacht dat het nooit goed zou komen, maar een tijdje geleden (ik weet niet meer hoe of wanneer) kreeg ik het idee dat een hometrainer (je weet wel, zo’n stilstaande fiets) nog wel iets voor mij zou zijn: je hoeft je er niet voor te verplaatsen (en dus ook niet onder het volk te komen), je gooit gewoon de eerste de beste oude losse kledij over je hoofd (dus geen gezoek naar kleren en een kapsel die én comfortabel zitten én enigszins geschikt zijn voor het publieke oog), en vooral: je kunt ondertussen tv kijken! Dat maakt voor mij echt een wereld van verschil, want dat betekent dat ik niet elke seconde hoef stil te staan bij hoe lastig het is en hoe hard ik ermee wil stoppen. Precies ook de reden waarom ik tv kijk als ik last heb van buikpijn bijvoorbeeld, dan lijkt het veel minder pijn te doen omdat ik me ergens anders op focus.

In ieder geval, om een lang verhaal kort  te maken, in Karel zijn trainingsschema (ja, die jongen heeft een trainingsschema) past zo’n hometrainer ook best wel, dus hebben we ons er eentje aangeschaft. Je kunt dus oordelen al wat je wil, het kan me niet schelen, ik heb eindelijk een Greet-manier gevonden om te sporten dus ik ben blij!

Amai, zo’n hometrainer heeft toch wel wat onderdelen.


Nu de handleiding voor het computertje eens bekijken.


 

Tijd voor een testritje!