Archief voor de categorie ‘Muziek’

Gepost door Greet Op 01/12/13 2 Reacties

Gepost door Greet Op 16/06/13 1 Reactie

Tot voor kort kende ik Stromae enkel van Alors on dançe, wat ik best wel een oké nummer vind, maar meer niet. Tot ik de videoclip van Formidable zag, wat nu eens iets helemaal anders is:

Een zatlap die in zichzelf loopt te mompelen, af en toe iets roept en wat mensen lastig valt, in de regen in Brussel. Ik word daar ongemakkelijk van, als ik zoiets zie. Plaatsvervangende schaamte, en ook een beetje triestig dat het met sommige mensen zover moet komen. In dit filmpje bleek het uiteindelijk niet echt te zijn, wat het ongemakkelijke gevoel op z’n kop zette: niet Stromae, maar de omstaanders werden voor paal gezet, terwijl ze met hun smartphones gretig beelden maakten van de schijnbaar zatte zanger. Ik wist en weet nog altijd niet wat ik hier nu vooral bij moet voelen. Enerzijds heb ik respect voor Stromae omdat hij zichzelf hier zo kwetsbaar durft op te stellen (zelfs als de politie hem aanspreekt valt hij niet uit zijn rol), maar anderzijds blijft het ongemakkelijke gevoel. Hoedje af dus voor een nummer en videoclip die mij die twee tegenovergestelden tegelijk kunnen doen voelen, en die mij zo doen nadenken.

Nog geen maand later kwam de videoclip voor zijn meest recente nummer, Papaoutai, uit. En ook met dat nummer had hij mij meteen in zijn greep:

Dat het over de afwezigheid van een vaderfiguur gaat wordt al snel duidelijk, maar ondanks de donkere sfeer van het nummer blijft het ook een geweldig aanstekelijk dansnummer. Opnieuw combineert Stromae dus twee op het eerste gezicht onverenigbare elementen op een indrukwekkende manier. Verder ben ik ook opnieuw een grote fan van de videoclip (die voor mij meestal onlosmakelijk verbonden is met de muziek: geen van beide is compleet zonder de andere). Het is een origineel concept, met een mooie set en indrukwekkende dansers (waarvan een aantal nog heel jong zijn). In de videoclip wordt gespeeld met wat echt is en wat niet: de geïdealiseerde huisjes met tuintjes met kunstgras en autootjes, de schijnbaar perfecte relatie tussen de andere kind-en-ouderparen, de vader die een pop lijkt te zijn, de scène waarbij het jongetje zich inbeeldt dat zijn vader met hem meedanst, … Zelfs het interieur van het huisje is niet wat het lijkt, want als je bijvoorbeeld naar de deuropeningen en vloertegels kijkt, zie je hoe de scheve lijnen met perspectief spelen om vanuit de juiste hoek de indruk te wekken dat de kamers groter zijn. Opnieuw een nummer en videoclip die me bij blijven en die me doen nadenken.

Ik ben onder de indruk, en ik kan niet wachten op wat volgt.

Gepost door Greet Op 16/04/13 0 Reacties

Wreck-It Ralph

Ik weet het, iedereen heeft ‘m ondertussen al wel gezien, ik ben er nogal laat mee. Maar ik heb dit weekend dus eindelijk Wreck-It Ralph gezien, en ik vond ‘m behoorlijk goed! Het idee is origineel, het verhaal leuk en onvoorspelbaar, de uitwerking prachtig, de film slaagt voor de Bechdel test (altijd een pluspunt), er doen een paar acteurs en actrices aan mee die ik goed vind, en de soundtrack bevat een paar heel leuke liedjes.

Op YouTube kun je naar de volledige soundtrack luisteren, en hier zijn ook nog een paar van mijn persoonlijke favorieten:

When Can I See You Again

Sugar Rush

One Minute To Win It

Gepost door Greet Op 23/12/12 4 Reacties

Vorig jaar in mei zongen we met het Gents Universitair Koor het concert War & Peace, één van mijn allerfavorietste concerten tot nu toe. Prachtige muziek, en de inkleding in het thema was echt super. Een slideshow met mooie foto’s die bij de stukken pasten, audiofragmenten (radio-aankondigingen zoals in den oorlog, een fictieve soldaat die een dagboek of een brief naar huis voorlas, …), zandzakjes, helmen en kepi’s, tekstjes en foto’s aan de muren, chips en nootjes in metalen gamellen, … En voor één keer mochten we ons in het wit kleden (met een poppy opgespeld) in plaats van in het zwart! Tijdens een bepaald nummer zaten we zelfs neer op het podium, wat een heel speciaal sfeertje gaf.

En ook de affiche vond ik de mooiste tot nu toe (met dank aan Rutger):

Een fantastisch concert dus, waar ik echt van genoten heb. Maar waar ik nog het meest van al van genoten heb, is In Flanders Fields. Als ik het achteraf beluister denk ik soms wel “oh jee, onze Engelse uitspraak trekt nergens op” of “daar zijn we toch echt wel te snel beginnen zingen precies”, maar dan zet ik dat gewoon uit mijn hoofd en geniet ik ervan. Er bestaan al heel veel mooie versies van dit lied, maar stiekem is die van ons mijn favoriet! (Dat rijmt!)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Gepost door Greet Op 12/12/12 0 Reacties

Gepost door Greet Op 01/06/12 3 Reacties

Heb je net als ik examens, of iets anders vervelends dat je eventjes van je af wil dansen: hoofdtelefoon op, een beetje Calvin Harris opzetten, en hoppa. Weg examens. Zomer!

Gepost door Greet Op 12/02/12 1 Reactie

Een jaar of twee geleden leerde ik Jónsi kennen, en wist ik meteen dat dit een artiest naar mijn hart was. Misschien is het omdat hij als hij alleen is meer zijn gedacht kan doen en het dus meer “puur” is of zo, maar ik vind wat hij solo doet nog mooier dan Sigur Rós.

Nu heeft Jónsi ook aan de soundtrack van een film gewerkt, namelijk We Bought a Zoo, en ik had al zo’n gevoel dat ik dit album mooi zou vinden.

Er staan een aantal volledig nieuwe liedjes op, een paar korte themaatjes ook, en een paar liedjes die al eerder bestonden, maar behalve Hoppipola was alles nieuw voor mij. Ik heb er lang over nagedacht, maar ik kan eigenlijk echt niet beslissen welk nummer op dit album mijn favoriet is, dus hier zijn voor jullie luisterplezier mijn vier favoriete nummers!

3. Boy Lilikoi

Pure vreugde!

5. Brambles

Zo lief, voorzichtig, kalm.

7. We Bought a Zoo

Hier komt het themaatje van Brambles in terug (of omgekeerd natuurlijk, wat nu ik het bedenk precies ook wel logischer is). Een beetje repititief, maar dat bedoel ik niet slecht, want het is juist mooi in zijn eenvoud.

15. Gathering Stories

Dit is het laatste nummer op de CD en het klinkt heel vrolijk, dus volgens mij spelen ze dit tijdens de aftiteling. Volgens mij ga ik er de film (die ik trouwens sowieso ga bekijken, al was het maar om de soundtrack) net dat ietsje mooier door vinden, want ik vind het echt een mooi nummer om een film mee af te sluiten. Het voelt ook vreugdevol, maar niet zo ongebreideld als Boy Lilikoi, eerder met een soort tevreden terugkijken. Of zo.

De afgelopen week heb ik met deze CD al een paar zalig ontspannende momenten beleefd, in de zetel met een boek en een dekentje. Het heeft mijn vakantie er alleen maar rustgevender op gemaakt!