Pimpajoentje.be

Tijd voor een streepje muziek! Ik kreeg de volgende twee albums om naar te luisteren, en dit is wat ik ervan vond.

Liverpool Rain (Racoon)

1. 2014 – 2. No Mercy – 3. Took A Hit – 4. Freedom – 5. Liverpool Rain – 6. Little Down On The Upside – 7. Don’t Hold Me Down – 8. Happy Thoughts – 9. No Story To Tell – 10. Don’t Give Up The Fight – 11. Better Be Kind

Racoon is naar mijn mening toch al iets van een gevestigde waarde, vooral het liedje Love You More met bijhorende schattige videoclip vind ik prachtig. Ik had dan ook hoge verwachtingen van dit album, misschien iets té hoog, want hoewel ik de meeste liedjes best wel kon smaken is het toch niet mijn favoriete album.

De nummers lijken allemaal wel een beetje op elkaar, en ze lijken soms ook een beetje op al bestaande liedjes, of zo voelt het toch. Net zoals de albumcover een beetje een te gemakkelijke resampling is van bestaande beelden. Natuurlijk is niets echt nieuw meer en is alles altijd wel een beetje gebaseerd op bestaande dingen, maar toch. Nu goed, fans van het genre en fans van Racoon zullen van deze muziek waarschijnlijk meer kunnen genieten dan ik, want het komt zelden voor dat ik meer dan 2 of zelfs 3 liedjes van één en dezelfde artiest mooi vind (het komt echt supervaak voor dat ik één liedje van een bepaalde artiest ongelofelijk prachtig vind en de rest allemaal maar niks), en ik vond Love You More al zo mooi, dus het zal dat wel zijn.

Ik heb de CD hier nog liggen, en ik beluister muziek nadat ik ze geïmporteerd heb toch alleen maar op m’n pc, dus wie wil mag hem hebben. Laat maar iets horen via mail of in de comments als je zin hebt om ‘m te komen oppikken in Gent.

+ (Ed Sheeran)

1. The A Team – 2. Drunk – 3. U.N.I. – 4. Grade 8 – 5. Wake Me Up – 6. Small Bump – 7. This – 8. The City – 9. Lego House – 10. You Need Me, I Don’t Need You – 11. Kiss Me – 12. Give Me Love

Met Ed Sheeran ging het net omgekeerd: ik verwachtte er weinig van, maar ik werd aangenaam verrast. Ik had op Twitter de naam al overal zien passeren, en er werd zodanig mee gedweept dat ik achterdochtig werd. Meestal zijn zo’n gehypte liedjes mijn ding niet (zoals dat liedje van Gotye, bah, van die hetze snap ik al helemaal niks). Maar toen ik ernaar luisterde vond ik hem meteen leuk.

Je hebt misschien The A Team of You Need Me, I Don’t Need You al gehoord. Het eerste vind ik een mooi liedje, maar vooral het tweede is leuk en heeft ook een heel toffe videoclip (maar misschien vind ik dat omdat ik net met een vak over gebarentaal begonnen ben dit semester). Wat ik leuk vind aan Ed Sheeran is dat hij rustige gevoelige liedjes afwisselt met poppy vrolijke liedjes, dat hij er iets folky insteekt, en het pretentieloze, oprechte van zijn voorkomen. Verfrissend, zoals men dat zegt.

Grappig trouwens hoe ik me Ed Sheeran voorgesteld had als een lange donkere mysterieuze kerel, blijkt hij een koddige roste jongen te zijn. En grappig hoe hij z’n albumcover gewoon oranje maakt, hupla!

Dit liedje heet Insomnia, maar ironisch genoeg kan het mij soms helpen om in slaap te vallen. Heerlijk rustig.

Donderdag trok ik met Karel, Wouter en Eline nog eens naar de cinema. Het was alweer een tijdje geleden, en toen ik het prijskaartje zag, wist ik weer waarom: negen freakin’ euro twintig! Voor een gewone digitale film. Say whut? Nu goed, één keer in de zoveel tijd kan dat wel eens, I guess. Zeker als het is om de examenstress te verlichten. En de film was alleszins wel de moeite waard.

Ik ben niet zo aan actiefilms normaal gezien, toch niet als het alleen om de actie draait. Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. Ze hebben allemaal dezelfde ingrediënten: overdreven grote ontploffingen, achtervolgingen in auto’s die nog maar amper aan elkaar hangen, bloed, en conversaties tussen mannen met veel rimpels in hun gezicht die allerlei bedreigingen tussen hun opeen geklemde tanden uiten met een doodserieuze doordringende blik in hun ogen en een geweer op elkaar gericht (of met een derde persoon erbij en tijdens de conversatie verandert iedereen eens van gedacht en richt hij zijn geweer op iemand anders, doeme toch, hoe cliché kan het worden? Maar ik wijk af). Ik had dus nog geen X-Men films gezien, omdat ik niet goed wist waar ze over gingen. Maar X-Men: First Class heeft me aangenaam verrast.

Het is een prequel, dus ik kon het grootste deel van de film wel volgen. De verwijzingen naar de toekomst zal ik wel snappen eens ik de andere films gezien heb. Ik vond het verhaal goed in elkaar zitten, het concept was best wel origineel en James McAvoy is altijd leuk om naar te kijken. En verder weet ik niet goed wat het was, maar ‘iets’ in de film sprak me dus aan, en heeft ervoor gezorgd dat ik de andere films binnenkort ga bekijken.

Verder begon de aftiteling ook met een heel leuk liedje dat ik sindsdien niet meer uit m’n hoofd heb kunnen krijgen. Toen ik ontdekte dat het van Take That was, dacht ik wel eventjes, “eh?” maar goed, het blijft een goed liedje. Niet dat ik iets tegen Take That heb hoor, maar ik associeer die met de nineties en met muziek die helemaal anders klinkt dan dit. Anyway, luister zelf maar! (Best met een hoofdtelefoon of boxen die een deftig basgeluid kunnen voortbrengen, want dat is één van de dingen die ik zo leuk vind aan dit liedje.)

Hij heeft dat goed gezegd, den Bob, in dit lied. Een protestlied dat nu best nog actueel is (op een andere manier dan in de sixties natuurlijk), maar dat ook gewoon rustgevend klinkt, eenvoudig, sympathiek. Ik grijp niet vaak terug naar muziek van voor de nineties, en al helemaal niet zo vaak naar muziek van voor de eighties, maar dit is gewoon zo één van die zeldzame merkwaardig tijdloze nummers.

Er bestaat geen clip van, en de hele tijd op Bobs gezicht zitten kijken is ook maar saai, dus heb ik voor het begin van Watchmen gekozen, ook wel omdat ik dat stuk goed vind. En ook wel omdat YouTube voor de rest vol staat met slechte covers. Luister ernaar op YouTube, want embedden mag niet.

Come gather ’round people
Wherever you roam
And admit that the waters
Around you have grown
And accept it that soon
You’ll be drenched to the bone
If your time to you is worth savin’
Then you better start swimmin’ or you’ll sink like a stone
For the times they are a-changin’

Come writers and critics
Who prophesize with your pen
And keep your eyes wide
The chance won’t come again
And don’t speak too soon
For the wheel’s still in spin
And there’s no tellin’ who that it’s namin’
For the loser now will be later to win
For the times they are a-changin’

Come senators, congressmen
Please heed the call
Don’t stand in the doorway
Don’t block up the hall
For he that gets hurt
Will be he who has stalled
There’s a battle outside and it is ragin’
It’ll soon shake your windows and rattle your walls
For the times they are a-changin’

Come mothers and fathers
Throughout the land
And don’t criticize
What you can’t understand
Your sons and your daughters
Are beyond your command
Your old road is rapidly agin’
Please get out of the new one if you can’t lend your hand
For the times they are a-changin’

The line it is drawn
The curse it is cast
The slow one now
Will later be fast
As the present now
Will later be past
The order is rapidly fadin’
And the first one now will later be last
For the times they are a-changin’

Ik zat in de auto met Karel (hou dat daar maar in de gaten trouwens, ‘t zal niet lang meer duren!), en we waren weer eens alle radioposten aan het aflopen op zoek naar iets dat we allebei okee vonden. Niet dat wij daar ruzie over maken of zo hoor, we hebben gewoon allebei nogal een euh, uitgesproken mening. En zo belandden we op radio 1 (als laatste, want ik begin altijd te zappen vanaf de rechterkant) en hoorden we dit.

Al na enkele seconden wist ik, dit is iets moois, dit moet ik onthouden. En iets moois is het inderdaad. Het clipje heeft zelfs een pimpajoentje! Imagine that.

Edit: Oh, hey, zijn baard! Ik had het nog niet gezien! De baard en de snor! Haha, hip!

Normaal gezien hou ik niet van festivals en ook concerten doe ik niet zo vaak, maar voor sommige artiesten maak ik een uitzondering, zoals daar zijn: Daan. Hun muziek kende ik natuurlijk al langer, maar sinds ik ze onlangs live heb gezien ben ik nog meer fan geworden.

(En ja, ik zeg ‘hun’ en ‘ze’, want ‘t is niet Daan op z’n eentje die de muziek maakt of brengt. Maar da’s een andere blogpost.)

Daan op Zeverrock 2010

De eerste keer dat ik ze zag was tijdens de Gentse Feesten dit jaar, op het Sint-Baafsplein. Ik was die namiddag teruggekomen van een tien dagen lange concertreis met het GUK, eindigend in een nachtelijke busrit van 15 uur, dus ik had behoorlijk veel zin in mijn bed. Bovendien stond het Sint-Baafsplein tjokvol en stond het geluid veel te hoog om gezond te zijn (dat is ook weer een blogpost op zich waard), maar het was Daan nietwaar, en een paar koorgenootjes hadden me overtuigd, dus hup voilà!

Daan op Gentse Feesten 2010

Lees verder »

Na een examen is er niets zo ontspannend als een nutteloze bezigheid zoals, say, naar alle Eurosong liedjes voor dit jaar luisteren en er mijn favoriet uitkiezen! Ik kende Jessy Matador uit Frankrijk al met Décalé Gwada, en zijn inzending, Allez olla olé, is zo mogelijk nog moeilijker om te beluisteren sans avoir envie de bouger! Het Frans was een welkome afwisseling na al dat Engels, Ijslands, Gotisch, Fries, Zweeds, Deens, Duits, Faeröers, Noors, … dat ik voor vandaag in mijn hoofd moest proppen, en het ongedwongene, oprecht vrolijke karakter van dit liedje een verademing tussen al die rare geforceerde dingen die andere landen ook dit jaar weer ingestuurd hebben. (Want, serieus, Slovenië, Servië en Nederland (sorry), ik weet echt niet wat dat moet voorstellen. )

Eerste repetitie (let op de hilarische kont-moves en het zwaaiende handje na 1:00):

Tweede repetitie (aan 1:25 komt mijn favoriete move van heel het liedje denk ik):

Voor beter geluid, bekijk de videoclip.

Moldavië staat voor mij zeker op twee, ook een heel leuk en energiek ding (en een knap kind ook, ahja, dat mag gezegd zijn). Duitsland heeft ook een leuk liedje, die uit Zweden is sympathiek en heeft een toffe outfit (meisjesachtig kleedje met Allstars, hip) en die uit Litouwen zijn grappig, I’ll give ‘em that. Oh en onzen Tom doet dat ook nog wel goed, natuurlijk.

Ik kijk al uit naar een paar dagen met “tout le monde dambadam badaba dambadam badaba dambadam badam danse!” in mijn hoofd