Archief voor de categorie ‘Technologie & media’

Gepost door Greet Op 05/07/13 3 Reacties

Deze zomer ga ik naar New York, dus toen ik ergens (ik weet niet meer waar) iets hoorde over de bpost Mobile Postcard app dacht ik, dat ga ik eens uittesten! (Dit is geen gesponsorde blogpost trouwens, ik wou hier gewoon eens over schrijven.)

Het werkt behoorlijk simpel: eerst installeer je de app (beschikbaar voor iPhone, Android, Blackberry, Windows Phone en zelfs Symbian). Dan koop je het beste credits aan (1 credit = 1 postkaart). Je kunt postkaarten ook individueel betalen (€2,39) maar het komt goedkoper uit als je de credits per 5 (€9,99) of per 10 (€17,99) koopt. Ik had zelfs het geluk dat er tijdelijk een actie was met 12 credits voor de prijs van 10 (€17,99), dus ik betaal per postkaartje maar €1,50, hoera! Betalen kan met kredietkaart, PayPal of PingPing (wat dat ook mag zijn). (Op de website staat dat je je eerste kaartje gratis kunt versturen met een promocode, maar die werkt ondertussen niet meer.)

Dan neem je een foto of selecteer je er één uit je foto’s, geef je de boodschap (400 karakters) en het adres in (screenshots uit de Google Play Store), en hoppekee, versturen maar (alleen naar adressen binnen België, logischerwijs). Volgens de app komt de postkaart de volgende dag aan als je de kaart vóór 15 uur verstuurt, maar dat mag je wel met een korreltje zout nemen: ik verstuurde mijn kaart op zondagavond, dus ik verwachtte hem op dinsdag maar hij kwam pas aan op donderdag. Och ja, dat valt nog steeds wel mee. Als je de kaart vanuit het buitenland verstuurt is 3 dagen alleszins behoorlijk oké.

 

Nog wat weetjes: credits zijn onbeperkt geldig in de tijd (dus als je ze niet allemaal opgebruikt kun je ze opsparen voor een volgende vakantie), en kaarten worden geprint met een witte rand rond de foto op het formaat 16,7 cm op 12 cm, wat ik best wel groot vind voor een postkaart. In de app zelf kun je de foto niet bewerken, dus als je op de foto wat tekst wilt hebben, kun je dat het beste op voorhand doen in een fotobewerkingsapp.

Ik heb de app uitgetest door dit schilderij van Leonid Afremov (in deze resolutie) te uploaden en naar mezelf te versturen.

Dit is dan de postkaart die ik in de bus kreeg, voor- en achterkant. In de ingezoomde foto zie je de dots, maar die zijn met het blote oog alleen maar zichtbaar als je héél goed kijkt, dus over de printresolutie valt zeker niet te klagen.

Nu ik weet dat het werkt, kijk ik ernaar uit om de app te gebruiken in New York. Het gaat me enorm veel moeite en zorgen besparen als ik gewoon kaartjes vanuit m’n luie zetel in het hotel kan versturen, in plaats van op zoek te moeten gaan naar kaartjes, postzegels en een brievenbus!

Gepost door Greet Op 16/06/13 2 Reacties

Met Foursquare Time Machine kun je nu een leuk overzichtje maken van de plaatsen waar je de afgelopen jaren geweest bent (gezien bij Michaëlr). Hipheid!

Het begon allemaal op 3 maart 2011, met mijn eerste checkin, in mijn toenmalige kot. Maar niet heus, want daarvoor heb ik nog een andere account gehad, die ik na een paar maanden gedeactiveerd heb. Dus net zoals bij Twitter (waar ik ook eerst een andere account had) weet ik eigenlijk niet hoe het écht begonnen is. Ik moet precies eens stoppen met accounts deactiveren en dan later toch weer een nieuwe aanmaken!

Gent ziet er precies een verzameling kerstlichtjes uit, mooi hé. Verder staan er niet echt verrassingen op: ik check het meeste in op plaatsen in de categorieën school, thuis, winkels en reizen, en ik heb al het vaakste van al ingecheckt op ons appartementje. Ik heb nog geen enkele staat in de Verenigde Staten bezocht (beetje jammer wel dat dat zo op het overzicht staat, ook voor Europeanen, ik zou een overzicht van Europese landen veel interessanter gevonden hebben). Verder kom ik het vaakst in Gent, Veurne, Ghent (oh really) en De Pinte en heb ik de verste afstand overbrugd tussen Charleroi en Manchester (hoera tripje naar Engeland!). Ik had ook best wel willen weten wat de andere uitschieters waren (zoals Parijs en Italië, en misschien vergeet ik nog iets), en een grotere visualisatie (buiten Gent bedoel ik) was ook cool geweest, maar toch, ik vond het al behoorlijk tof om te bekijken!

Gepost door Greet Op 29/04/13 3 Reacties

Maak kennis met mijn volgende gsm, een Samsung Galaxy SII Plus! Mijn vorige smartphones heetten Gertrudeke, Madeleineke, Françoiseke en Louiseke, maar voor dit exemplaar heb ik nog geen naam bedacht, dus laat me jullie ideetjes gerust weten in de reacties. Het is Eliseke geworden!

Samsung Galaxy SII Plus

Samsung Galaxy SII Plus

Foto’s van centralpoint.nl

Ik was al eventjes op zoek naar een nieuwe, mijn Louiseke heeft het helaas niet zolang uitgehouden. Dat heeft waarschijnlijk veel te maken met de kwetsbaarheid van het uitschuiftoetsenbord en mijn lompheid. Dus vooral met dat laatste, eigenlijk. Het scherm was de laatste tijd voortdurend aan het flikkeren en heen en weer springen, en ze viel ook voortdurend zomaar ineens uit, dus het werd hoog tijd voor een opvolger.

Deze zag ik op iBood verschijnen, dus greep ik m’n kans! Ik wil namelijk nog altijd niet te veel geld uitgeven aan een smartphone (aangezien ze het bij mij blijkbaar nooit lang uithouden). Nu nog een pantser errond (een screen protector en een silicone hoesje dus), en ze is klaar om de wereld te trotseren!

Gepost door Greet Op 05/06/12 3 Reacties

Aangezien mijn Jean-François zo goed als onbruikbaar geworden is (het scherm heeft het definitief begeven) en Karel ook graag een PC zou hebben om deftig op te gamen, hebben we besloten er zelf één samen te stellen. Spannend hé! De boog moet in de examens ook niet altijd gespannen staan, dus zaterdag maakten Karel, zijn broer en ik een dagje vrij om de PC in elkaar te steken (en nog een paar onderdelen te verzamelen). Voor de geïnteresseerden vertel ik eerst wat meer over de PC zelf, daarna volgen de foto’s van het in-elkaar-steek-proces!

Nu moet ik toegeven dat ik van de meeste computeronderdelen geen kaas gegeten heb, dus heeft Karel de keuzes in het eerste lijstje zowat alleen gemaakt (en hij heeft dat goed gedaan, denk ik). Allez, ik weet wel wat veel en weinig RAM is en hoeveel opslagplaats ik graag wil, en ik kan (sinds zaterdag) ook alle onderdelen van een PC correct benoemen, maar daar houdt het dan ook bij op. Voor de geïnteresseerden, en omdat lijstjes wijs zijn, dit is het geworden:

Van de dingen in het volgende lijstje heb ik gelukkig al iets meer verstand dan van de vorige (al zijn het er niet veel), dus die hebben we samen besloten.

  • Scherm: Philips 227E3LHSU: 21.5″, 1920×1080 (met 5% korting omdat het een toonzaalmodel was, maar er scheelde niks aan, dus yay!)
  • Muis: Logitech M100 (deze muis had ik al voor bij m’n netbook, dus wisten we dat hij goed was).
  • Toetsenbord: Logitech K200 (we wilden allebei knoppen om het volume te regelen, dus daar waren we het ook snel over eens).
  • Speakers: Philips SBA1510/27 (had ik al, dus daar wilden we voorlopig geen geld aan geven, en Karel gebruikt toch altijd zijn headphones).

Het totale prijskaartje (met nog eens Windows, Microsoft Office en een HDMI-kabel en zo van die dingen erbij) was wat groter dan ik verwacht had, maar toch valt het nog altijd mee, als je bedenkt dat zo’n machien veel meer kost als je hem in één stuk koopt, en ook wel als je bedenkt dat ik er maar de helft moet van betalen. :D We waren eigenlijk allebei een beetje vergeten dat er ook nog een besturingssysteem op moest (haja), en Office en zo, dus dat hadden we er in het begin niet bijgerekend, maar ach.

(By the way: wat computerwinkels in Gent betreft is Tones een aanrader. Mooi aanbod, goeie prijzen, en vooral goeie service!)

En dan nu: de foto’s! Zelf heb ik niet veel meer gedaan dan foto’s nemen en het scherm, het toetsenbord en de muis aansluiten en zo (wohow zeg), maar ik heb toch ook wel de RAM-latjes in het moederbord gestoken, jawel! (Even getwijfeld of ik dit onder “Knutselen met Greet” zou steken, haha.)

Lees verder »

Gepost door Greet Op 01/09/11 7 Reacties

Na tweeënhalf jaar sukkelen met mijn Françoiseke, die in het begin haar job best wel goed deed maar het laatste jaar voor meer frustratie dan blijdschap zorgde, besloot ik om uit te kijken naar een nieuwe metgezel. Het zou een smartphone met Android worden, het liefst van HTC. Toen ik op Twitter hoorde dat iemand zijn Desire Z verkocht moest ik er dan ook niet lang over nadenken!

Louiseke II (ik vond geen mooiere Franse meisjesnaam, dus heb ik haar dezelfde naam gegeven als de iMac die ik in vervlogen tijden gebruikte) is de perfecte smartphone voor mij. Ik vind de Desire van mijn lief best wel een fijne gsm, behalve dan dat ik op dat scherm echt niet kan typen; ik heb fysieke toetsen nodig. Blijkt toch wel niet dat de Desire Z exactly that is: een Desire met een uitschuiftoetsenbord, hoera!

En ja, misschien ben ik nu absoluut niet meer mee met de laatste nieuwe trends, maar eigenlijk geef ik daar allemaal niet zo om. Mijn Louiseke en ik, wij worden dikke vriendinnen, dat voel ik nu al. Ze doet zo ongeveer alles wat ik van een smartphone verwacht en meer, en dat is voor mij al wat telt!

Het enige dat ze minder goed doet dan Françoiseke is foto’s nemen (om de één of andere reden heeft HTC dat toch nog niet zo goed begrepen als Nokia, maar dat is dan ook waarschijnlijk het enige), maar dat vind ik niet zo heel erg nu ik soms ook de spiegelreflex van mijn lief kan gebruiken. Ook is het algemeen geweten dat je een Nokia bij wijze van spreken van het derde verdiep kunt laten vallen, maar van HTC’s was ik dat nog niet zo zeker. Toen Louiseke al op dag 4 (tsja, lomp zijn, het zit in mijn natuur …) een tuimelet maakte hield ik dus mijn hart vast. Gelukkig hadden het scherm en het uitschuifmechanisme niets, maar de chassis is al meteen gedoopt met wat krassen op de hoeken. Oh well, dan kan iedereen zien dat ze van mij is, hé. :D

Gepost door Greet Op 25/07/11 5 Reacties

Er is al enorm veel over gezegd geweest, en ik ben verre van een expert dus ik ga hier geen uitgebreide mening uit de doeken doen of zo. Maar één ding wou ik toch even zeggen, en dat is het enige dat ik na lang nadenken nog steeds niet goed snap.

Op Facebook vraag je toestemming om iemands profiel/statusupdates te mogen zien, en die persoon beslist dan of hij die aanvraag goedkeurt. Als je aanvraag goedgekeurd wordt, komen de statusupdates in je newsfeed terecht. (Als je mensen wel wil toevoegen als vriend maar hun updates niet in je newsfeed wil, kun je die er makkelijk uitfilteren.)

Op Twitter beslis je zelf wie je volgt, en als het om een afgesloten account gaat, doe je ook eerst een aanvraag. Alleen wie jij volgt komt dus in je newsfeed terecht.

In beide gevallen ben jij dus degene die kiest wat je in je newsfeed wil zien verschijnen en van wie.

Op Google+ gaat het omgekeerd: mensen beslissen om je in hun circles te zetten, dus om hun profiel/statusupdates met jou te delen. Daar gaat geen aanvraag aan vooraf, dus een groot deel van de statusupdates die bij mij binnenkomen, zijn afkomstig van mensen waar ik helemaal geen statusupdates van wil lezen.

Bovendien kun je in je newsfeed geen statusupdates filteren. Mensen die jij aan je circles toegevoegd hebt (maw, mensen aan wie je de toestemming hebt gegeven om je te volgen) verschijnen zonder uitzondering in je newsfeed. Door iemand toe te voegen aan een circle, beslis je dus niet alleen om die persoon toegang te geven tot jouw updates, maar ook om de updates van die persoon in je newsfeed op te nemen, ook al wil je dat helemaal niet.

Dat is toch niet logisch?

Tuurlijk, de statusupdates staan niet allemaal op dezelfde plek, dus je kunt er makkelijk voor kiezen om ongevraagd gedeelde statusupdates te negeren. En toch kan ik het niet helpen om telkens weer die melding te zien, “xx new people are sharing with you”, en te denken, en waarom dan wel? Alleszins niet omdat ik toonde dat ik daar interesse in had.

En tuurlijk, je kunt een “workaround” gebruiken, zoals alle mensen die jij wil volgen in nog een andere circle steken en enkel de newsfeed van deze circle te bekijken. Maar ik betwijfel of dat de bedoeling was (omdat je eigen statusupdates niet in die newsfeed verschijnen bijvoorbeeld, da’s minder handig). Is het niet makkelijker om gewoon mensen uit je algemene newsfeed te kunnen filteren?

Een beetje teleurstellend toch dat hier niet echt goed over nagedacht is geweest, en vooral, hoe gek is het dat ik hier nog nergens anders iets over heb gelezen, en dat niemand anders hier last schijnt van te hebben? Ben ik echt de enige die de tijd en het geduld niet heeft om een ellenlange newsfeed door te lezen vol met statusupdates die ik niet wil lezen?

Gepost door Greet Op 15/06/11 2 Reacties

Ik heb nu al van drie andere mensen gehoord die hetzelfde virus opgelopen hebben als mijn Marie-Aurélie vorige week, dus ik dacht, ik blog er snel eventjes over! (Sorry voor de mottige foto’s, ik was niet in staat om screenshots te nemen.)

Ik heb geen idee hoe het heet (het noemt zichzelf “Windows 7 Restore”), hoe ik het opgelopen heb en of het überhaupt te vermijden valt, maar wat ik wel weet is dat ik er helemaal ingetrapt ben, en dat terwijl ik toch wel een redelijk goed afgestelde virussensor heb, normaal gezien. Als er ergens een geurtje aan zit, merk ik het meestal wel, maar dit virus heeft zichzelf goed vermomd.

Eerst kreeg ik van Avira een melding dat er iets in quarantaine gezet was. Dat is wel al eens gebeurd, maar meestal was dat omdat ik zelf iets aan het installeren was waarvan Avira niet goed wist wat het was. Maar ik besteedde er dus geen aandacht aan, wat ik beter wel had gedaan.

Even later kreeg ik een popup van één of ander programma dat zich heel  overtuigend voordeed als een programma dat van Windows zelf uitging. Ik kreeg allerlei verontrustende foutmeldingen over de harde schijf en omdat ik dacht dat het te maken had met het laten vallen van m’n netbook liet ik het programma lopen. Ondertussen kon ik niets meer zien dat op m’n C schijf stond. Omdat ik mijn documenten op de D schijf had gezet en op de C schijf dus enkel de Windows installatie en m’n software stond, maakte ik me niet zo’n grote zorgen, maar toch was het niet fijn dat mijn netbookje helemaal plat lag. Achteraf bleek het virus alle bestanden op de C schijf gewoon op onzichtbaar gezet te hebben, ze waren niet verdwenen.

Uiteindelijk heeft Karel het voor me opgelost, ik heb zijn uitleg proberen te volgen zodat ik er iets van kon bijleren maar vanop afstand was dat niet zo makkelijk. Dus mijn raad is: loop je dit virus op, steek je laptop dan in de handen van de dichtstbijzijnde computernerd. :D