Gepost door Greet Op 25/09/13 0 Reacties

Het is al veel te lang geleden dat ik nog eens “gewoon” geblogd heb. Ik voel altijd de druk om een blogpost te schrijven over iets leuks, iets interessants, iets met foto’s misschien, of rond een bepaald thema. Maar wat ik vroeger ook vaak deed, is gewoon eens een stukje schrijven over waar ik mee bezig ben. En omdat ik het niet leuk vind dat het zolang geleden is, doe ik dat gewoon nog eens.

  • Wat mijn masterjaar op school betreft, valt er heel wat te vertellen! Voor mijn 2 examens in het tweede semester was ik geslaagd, en voor mijn 2 herexamens was ik ook geslaagd, en nog met goeie punten ook. Hoeraatjes all around, en dat zou dan het einde van mijn master moeten geweest zijn. Alleen, die thesis … Ondanks dat ik er deze zomer nog hard aan gewerkt heb (ik heb zelfs mijn 2 geplande vakantiejobs niet gedaan), heeft het niet mogen zijn. Het plan is nu dus om hem verder af te werken in de loop van het komende semester of schooljaar.
  • Daarnaast ben ik, zoals het plan was, ook met de Specifieke Lerarenopleiding begonnen! Het is tot nu toe vrij plezant (een toffe klas, en interessante vakken), maar het is ook behoorlijk wat werk. Meer dan ik verwacht had, dus dat wordt nog stressy!
  • Ook de repetities van het Gents Universitair Koor zijn terug begonnen, en daarnaast hebben we ook al een aantal proclamaties opgeluisterd. De muziek dit semester is minder mijn ding, maar ik vind het super om weer elke week mijn koorvrienden terug te zien en ik amuseer me nu alweer rot!
  • New York was gewoon geweldig, maar daarover zou ik graag nog een aparte blogpost schrijven.
  • Behalve de koorreis naar New York heb ik met Karel ook nog een weekendtripje naar onze sympathieke noorderburen ondernomen. Daarover hoop ik ook nog een blogpost te schrijven, maar ik weet ondertussen wel al beter dan daar beloftes over te maken (zucht …).

Voilà, dat weten jullie dan ook weer. Om af te sluiten nog een paar foto’s van deze zomer!

Uitkijken over Manhattan vanop Staten Island … Living the good life!

Nader kennis maken met een kreeft tijdens een verblijf aan onze goeie ouwe Belgische kust.

Bootje varen op de Hollandse (of eigenlijk Noord-Brabantse) wateren.

Gepost door Greet Op 12/08/13 2 Reacties

Je hebt misschien al van de Deauty box gehoord, een maandelijks pakje met 4 tot 6 cosmeticaproducten voor €15 per maand. Hoewel ik absoluut geen beauty blogger ben en ik er ook helemaal niks van ken, had ik er wel al van gehoord, en ik vind het wel een tof concept. Ik geef namelijk niet graag geld aan dure cosmetica (zeker omdat ik er niks van ken), maar op deze manier kun je voor een relatief zachte prijs kennismaken met goeie producten. Dus toen Marie van Walkie Talkie mij mailde met de vraag of ik er zo eens eentje wou uittesten, wist ik het wel! Bovendien heeft deze Deauty box een thema, namelijk respect (voor de natuur en het milieu), wat soms toch wel een stokpaardje van mij is, dus dat zat al helemaal goed.

De Deauty box is een mooie zwarte doos, die ik alvast in mijn knutselkast gestoken heb, om in de toekomst te gebruiken als cadeauverpakking of opbergdoos. Een knutselaar kan nooit genoeg doosjes hebben! In de doos zat een blaadje met wat uitleg over de producten, wat ik behoorlijk nuttig vond. Een korte samenvatting van wat erin zat:

  • Een bio oogpotlood van Avril, bruin met een glinstereffectje. In de uitleg staat dat het geschikt is voor erg gevoelige ogen, wat altijd handig is want mijn ogen zijn enorm snel geïrriteerd, zeker als ik mijn lenzen in heb. Dat het bruin is, vind ik ook wel tof, want zwart is meteen zo hard.
  • Een flesje grijze nagellak van Avril. Nagellak doe ik af en toe wel op, maar dan in allerlei vrolijke felle kleurtjes, dus grijs is helaas minder mijn ding. Wie interesse heeft, laat gerust iets weten in de reacties!
  • Een body scrub van The Body Shop met best wel een lekker geurtje. Mijn douchegels en body lotions haal ik vaak bij The Body Shop, maar aan scrubben doe ik niet mee (veel te pijnlijk en wat een plakkerig gedoe ook), dus deze geef ik ook weg.
  • Twee tubetjes met een crèmeke voor op je haar (geen idee wat het is eigenlijk, dat staat er niet op) van René Furterer, een merk dat ik niet ken. Ze ruiken wel een beetje raar, maar in de uitleg staat er dat het ideaal is voor droog en beschadigd haar (wat helaas vaak een accurate beschrijving is van mijn haar), dus ik ga ze toch eens uitproberen!
  • Een speciale pot zeep van Alepia, ook een merk dat ik niet ken. Het voelt speciaal aan, en het ruikt naar karamel, dat is eens iets anders. Deze ga ik zeker ook eens uitproberen als ik nog eens in bad ga, ik ben benieuwd!

Kortom, ik ga een paar dingen uitproberen waar ik anders nooit aan gedacht zou hebben, dus het valt wel een geslaagd experiment te noemen! Als iemand interesse heeft in de nagellak of de body scrub, laat het dan zeker weten, dan kan ik er iemand anders gelukkig mee maken. :-)

Gepost door Greet Op 16/07/13 5 Reacties

Vandaag wou ik eens schrijven over één van mijn meest dierbare bezittingen: mijn naaidoos. Aan kuisen heb ik een broertje dood, en koken doe ik al helemaal nooit (wie mij kent weet dat dat een verloren zaak is), maar naaien vind ik superfijn. En dan bedoel ik voornamelijk dingen herstellen: gaatjes dichtnaaien, knoopsgaten herstellen, mouwen inkorten, naden verstevigen, … Heerlijk therapeutisch en rustgevend vind ik dat. Ik moet wel toegeven dat ik nog nooit met een naaimachien gewerkt heb (en dat ik er dus ook geen heb), ik doe alles met de hand. Ooit ga ik waarschijnlijk wel eens leren naaien met een naaimachien, maar voorlopig lukt alles prima met de hand.

Dat ik zo graag naai, dat vind ik eigenlijk best wel gek, want je moet weten dat ik een heilige schrik heb van naalden en alles wat erop lijkt — met één uitzondering, blijkbaar: naalden om te naaien. Aangezien ik nogal lomp ben, prik ik mezelf regelmatig, maar behalve dat dat soms pijn doet stoort dat me verder niet echt. Maar kopspelden bijvoorbeeld vind ik al genoeg op naalden lijken om er mij grondig op m’n ongemak bij te voelen. Als ik bijvoorbeeld een kledingstuk moet passen waar nog kopspelden in zitten, verstijf ik helemaal en word ik behoorlijk nerveus. Iemand een spuitje zien krijgen op tv kan genoeg zijn om me nachtmerries te bezorgen, en zwijg mij van naalden in ‘t echt. Maar naalden om te naaien, nope, die doen me niks. Gek, toch?

Anyway, een paar jaar geleden werd het duidelijk dat ik eens voor een echte naaidoos ging moeten zorgen, dus koos ik deze uit voor m’n verjaardag. (In de Veritas trouwens, en ze hebben er nog een aantal die erop lijken, voor wie ook op zoek is naar een goeie naaidoos). Ik ben er enorm blij mee, niet alleen omdat ik van mooie dingen hou maar ook omdat hij bijzonder praktisch is. Dus wou ik er eens wat foto’s van delen!

Er zit een handvat aan, wat ik vooral handig vind om het deksel open te houden, want dat valt anders wel eens dicht. Aan de binnenkant van het deksel zitten m’n naalden, kopspelden (die ik dus nooit aanraak, aangezien ik er bang van ben, hah) en wat drukknoopjes.

In het laatje bovenaan zitten dan wat bobijntjes met restjes garen, wat knoopjes, een vingerhoedje, een meetlint, een naaischaartje (ik heb gewoon een naaischaartje, hoe luxueus is dat), veiligheidsspelden en wat draad in leuke kleurtjes die ik eens op een rommelmarkt gekocht heb.

Onder dat laatje zitten mijn andere bobijntjes met garen in allerlei kleurtjes (van de HEMA, geloof ik), en wat knoopjes en lintjes allerhande. Ik heb ook nog wat leuke stofjes en zo liggen, maar die passen natuurlijk niet in m’n naaidoos.

Een paar maanden later zag ik deze superschattige naaikit in de Veritas liggen, met hetzelfde stofje als de naaidoos, dus die kon ik echt niet laten liggen. De kopspelden en het fancy naaischaartje die in m’n naaidoos zitten, komen uit deze naaikit trouwens, want de naaidoos was leeg toen ik ‘m kocht.

Voilà, zo weten jullie ook weer eens wat meer over één van mijn hobby’s! Zijn er nog naaiers in de zaal die graag kleren herstellen, of ben ik de enige om dat zo fijn te vinden?

Gepost door Greet Op 06/07/13 1 Reactie

Mijn verzameling oorbellen begint zich zodanig uit te breiden dat ik ze niet langer meer op mijn drie (!) juwelenboompjes kwijt kan, dus moest ik stilaan eens naar een meer efficiënte manier op zoek. En de meest efficiënte manier om oorbellen op te hangen leek mij in een fotokader, lekker dicht op elkaar op een rechthoekig vlak. Het idee kwam ik heel lang geleden eens tegen op een knutselwebsite, maar als je googlet op ‘earring holder frame’ of iets gelijkaardigs kun je nog veel inspiratie op doen.

Ik hou van wit, en ik dacht ook dat de talrijke kleuren van de oorbellen het beste zouden uitkomen tegen een neutrale, heldere achtergrond, dus koos ik voor een wit kader met witte tule. Bovendien combineert wit ook met vanalles, en aangezien ik nog geen flauw idee heb hoe mijn interieur er later uit zal zien, ben ik dus maar voor de veilige optie gegaan. Maar je kunt dit natuurlijk in alle kleuren en vormen uitvoeren die je wilt.

Benodigdheden:

  • fotokader (het mijne komt van de AVA, €13,69)
  • tule, zo’n 8x de oppervlakte van het kader, stevig, met grote mazen (ik heb er gekocht in de AVA aan €2,25 per meter)
  • breekmes, snijlat & snijmat
  • zeer dik karton (2 mm), even groot als het kader (of een ander stevig materiaal dat je kunt versnijden)
  • vloeibare lijm (knutsellijm of superlijm)
  • brede plakband (met gewone plakband zal het uiteindelijk ook wel lukken maar met brede plakband is het veel makkelijker)
  • potlood
  • schaar
  • stevig nietjesmachien

Werkwijze:

Ik ben vergeten foto’s te nemen van het proces, dus soms kan het misschien wat verwarrend overkomen. Ik vond het ook best wel een moeilijk knutselproject, zeker vanaf stap 5, dus hopelijk zijn mijn instructies duidelijk genoeg!
Lees verder »

Gepost door Greet Op 05/07/13 3 Reacties

Deze zomer ga ik naar New York, dus toen ik ergens (ik weet niet meer waar) iets hoorde over de bpost Mobile Postcard app dacht ik, dat ga ik eens uittesten! (Dit is geen gesponsorde blogpost trouwens, ik wou hier gewoon eens over schrijven.)

Het werkt behoorlijk simpel: eerst installeer je de app (beschikbaar voor iPhone, Android, Blackberry, Windows Phone en zelfs Symbian). Dan koop je het beste credits aan (1 credit = 1 postkaart). Je kunt postkaarten ook individueel betalen (€2,39) maar het komt goedkoper uit als je de credits per 5 (€9,99) of per 10 (€17,99) koopt. Ik had zelfs het geluk dat er tijdelijk een actie was met 12 credits voor de prijs van 10 (€17,99), dus ik betaal per postkaartje maar €1,50, hoera! Betalen kan met kredietkaart, PayPal of PingPing (wat dat ook mag zijn). (Op de website staat dat je je eerste kaartje gratis kunt versturen met een promocode, maar die werkt ondertussen niet meer.)

Dan neem je een foto of selecteer je er één uit je foto’s, geef je de boodschap (400 karakters) en het adres in (screenshots uit de Google Play Store), en hoppekee, versturen maar (alleen naar adressen binnen België, logischerwijs). Volgens de app komt de postkaart de volgende dag aan als je de kaart vóór 15 uur verstuurt, maar dat mag je wel met een korreltje zout nemen: ik verstuurde mijn kaart op zondagavond, dus ik verwachtte hem op dinsdag maar hij kwam pas aan op donderdag. Och ja, dat valt nog steeds wel mee. Als je de kaart vanuit het buitenland verstuurt is 3 dagen alleszins behoorlijk oké.

 

Nog wat weetjes: credits zijn onbeperkt geldig in de tijd (dus als je ze niet allemaal opgebruikt kun je ze opsparen voor een volgende vakantie), en kaarten worden geprint met een witte rand rond de foto op het formaat 16,7 cm op 12 cm, wat ik best wel groot vind voor een postkaart. In de app zelf kun je de foto niet bewerken, dus als je op de foto wat tekst wilt hebben, kun je dat het beste op voorhand doen in een fotobewerkingsapp.

Ik heb de app uitgetest door dit schilderij van Leonid Afremov (in deze resolutie) te uploaden en naar mezelf te versturen.

Dit is dan de postkaart die ik in de bus kreeg, voor- en achterkant. In de ingezoomde foto zie je de dots, maar die zijn met het blote oog alleen maar zichtbaar als je héél goed kijkt, dus over de printresolutie valt zeker niet te klagen.

Nu ik weet dat het werkt, kijk ik ernaar uit om de app te gebruiken in New York. Het gaat me enorm veel moeite en zorgen besparen als ik gewoon kaartjes vanuit m’n luie zetel in het hotel kan versturen, in plaats van op zoek te moeten gaan naar kaartjes, postzegels en een brievenbus!

Gepost door Greet Op 04/07/13 4 Reacties

Zoals ik ooit al eens vermeldde kan ik nogal toten trekken, vooral als ik een verhaal aan ‘t vertellen ben, blijkbaar. Of als ik aan het nadenken ben, of eten, of uitbeelden, of zingen, of … XD Soms doe ik ook gekke dingen met mijn armen/handen. In ieder geval is het resultaat bijna nooit flatterend, en op de één of andere manier wordt dat precies altijd vastgelegd op foto. Ik moet er zelf altijd mee lachen, dus daarom, speciaal voor de mensen die deze zomer ook nog bezig zijn met schoolwerk, of die ander werk hebben: een greep uit de verzameling, ter verstrooiing!

              

Gepost door Greet Op 16/06/13 2 Reacties

Met Foursquare Time Machine kun je nu een leuk overzichtje maken van de plaatsen waar je de afgelopen jaren geweest bent (gezien bij Michaëlr). Hipheid!

Het begon allemaal op 3 maart 2011, met mijn eerste checkin, in mijn toenmalige kot. Maar niet heus, want daarvoor heb ik nog een andere account gehad, die ik na een paar maanden gedeactiveerd heb. Dus net zoals bij Twitter (waar ik ook eerst een andere account had) weet ik eigenlijk niet hoe het écht begonnen is. Ik moet precies eens stoppen met accounts deactiveren en dan later toch weer een nieuwe aanmaken!

Gent ziet er precies een verzameling kerstlichtjes uit, mooi hé. Verder staan er niet echt verrassingen op: ik check het meeste in op plaatsen in de categorieën school, thuis, winkels en reizen, en ik heb al het vaakste van al ingecheckt op ons appartementje. Ik heb nog geen enkele staat in de Verenigde Staten bezocht (beetje jammer wel dat dat zo op het overzicht staat, ook voor Europeanen, ik zou een overzicht van Europese landen veel interessanter gevonden hebben). Verder kom ik het vaakst in Gent, Veurne, Ghent (oh really) en De Pinte en heb ik de verste afstand overbrugd tussen Charleroi en Manchester (hoera tripje naar Engeland!). Ik had ook best wel willen weten wat de andere uitschieters waren (zoals Parijs en Italië, en misschien vergeet ik nog iets), en een grotere visualisatie (buiten Gent bedoel ik) was ook cool geweest, maar toch, ik vond het al behoorlijk tof om te bekijken!