Pimpajoentje.be

Ik ga bijna nooit naar de kapper. En met “bijna nooit” bedoel ik niet zoals de meeste mensen “één keer per jaar of zo”, maar eerder om de zoveel jaar. Ik kan me nooit herinneren wanneer ik voor het laatst bij de kapper geweest ben (en bij welke kapper, want ik heb geen vaste kapper). Mijn froefroe knipte ik altijd gewoon zelf bij (nu laat ik hem uitgroeien), de rest liet ik lekker groeien. Mijn haar was dus al behoorlijk lang aan het worden, maar helaas heb ik ongelofelijk dun haar en begon het ook te splitsen aan de eindjes dus was dat lange haar niet zo mooi meer. Er moest dus maar eens een stuk ongezond haar afgeknipt worden, er zat niks anders op.

Het ziet er nu wel gezonder uit, dat wel, maar ik mis de lengte! Ik kan er niks meer mee doen (geen vlechtjes, geen twists, …), daar is het te kort voor geworden (de sprieten steken er aan alle kanten uit). Enkel nog een saaie paardenstaart of helemaal opsteken lukken nog.

Bovendien is al het haar op dezelfde lengte afgesneden, in plaats van een beetje in laagjes. Het ziet er basically uit alsof iemand al het haar bijeen genomen heeft en er dan in één keer alles afgeknipt heeft. Ik heb nochtans expliciet gevraagd om het niet zo te doen (grrrrr kappers). Ik ben er zo ontevreden mee dat ik overweeg om het nog eens bij een andere kapper te laten bijknippen, want ik vind het echt geen zicht zo. (Op de foto valt het nog mee ja, maar toen had de kapper de eindjes wat omhoog gedraaid, daar ga ik me echt niet dagelijks mee bezig houden.)

Jaja. En azo. Deze blogpost heeft niet echt een conclusie of een besluit of zo. Ik wou ‘t maar even laten weten, van dat nieuwe kapsel.

Maak kennis met mijn volgende gsm, een Samsung Galaxy SII Plus! Mijn vorige smartphones heetten Gertrudeke, Madeleineke, Françoiseke en Louiseke, maar voor dit exemplaar heb ik nog geen naam bedacht, dus laat me jullie ideetjes gerust weten in de reacties. Het is Eliseke geworden!

Foto’s van centralpoint.nl

Ik was al eventjes op zoek naar een nieuwe, mijn Louiseke heeft het helaas niet zolang uitgehouden. Dat heeft waarschijnlijk veel te maken met de kwetsbaarheid van het uitschuiftoetsenbord en mijn lompheid. Dus vooral met dat laatste, eigenlijk. Het scherm was de laatste tijd voortdurend aan het flikkeren en heen en weer springen, en ze viel ook voortdurend zomaar ineens uit, dus het werd hoog tijd voor een opvolger.

Deze zag ik op iBood verschijnen, dus greep ik m’n kans! Ik wil namelijk nog altijd niet te veel geld uitgeven aan een smartphone (aangezien ze het bij mij blijkbaar nooit lang uithouden). Nu nog een pantser errond (een screen protector en een silicone hoesje dus), en ze is klaar om de wereld te trotseren!

Ik weet het, iedereen heeft ‘m ondertussen al wel gezien, ik ben er nogal laat mee. Maar ik heb dit weekend dus eindelijk Wreck-It Ralph gezien, en ik vond ‘m behoorlijk goed! Het idee is origineel, het verhaal leuk en onvoorspelbaar, de uitwerking prachtig, de film slaagt voor de Bechdel test (altijd een pluspunt), er doen een paar acteurs en actrices aan mee die ik goed vind, en de soundtrack bevat een paar heel leuke liedjes.

Op YouTube kun je naar de volledige soundtrack luisteren, en hier zijn ook nog een paar van mijn persoonlijke favorieten:

When Can I See You Again

Sugar Rush

One Minute To Win It

Wie mij kent weet dat “sport” en “Greet” twee vrijwel onverenigbare concepten zijn, altijd al geweest. Ik haat zowat alle vormen van fysieke inspanning, en het kost ook allemaal zoveel moeite om je nog maar voor te bereiden op het sporten zelf: je omkleden, je verplaatsen, je achteraf douchen, omkleden, verplaatsen, enzoverder enzovoort. Bovendien zie ik er werkelijk potsierlijk uit in onflatterende sportkleren en met een felrood hoofd en plakkend haar, dus als het eventjes kan vertoon ik me liever niet zo in het openbaar.

Er zijn wel een paar sporten die ik graag doe, maar dat zijn niet de meest evidente. Paardrijden bijvoorbeeld: waar vind je een paard? (Duur, dus.) Skiën: waar vind je sneeuw? (Ook duur, en seizoensgebonden.) Badmintonnen: waar vind je een partner? Als ik met Karel bij hem of bij mij thuis ben namen we al eens een badmintonraket om in de tuin een pluimpje heen en weer te slaan, maar hier in Gent hebben we natuurlijk geen hof. En daar houdt het dus zo ongeveer op.

Ik dacht dat het nooit goed zou komen, maar een tijdje geleden (ik weet niet meer hoe of wanneer) kreeg ik het idee dat een hometrainer (je weet wel, zo’n stilstaande fiets) nog wel iets voor mij zou zijn: je hoeft je er niet voor te verplaatsen (en dus ook niet onder het volk te komen), je gooit gewoon de eerste de beste oude losse kledij over je hoofd (dus geen gezoek naar kleren en een kapsel die én comfortabel zitten én enigszins geschikt zijn voor het publieke oog), en vooral: je kunt ondertussen tv kijken! Dat maakt voor mij echt een wereld van verschil, want dat betekent dat ik niet elke seconde hoef stil te staan bij hoe lastig het is en hoe hard ik ermee wil stoppen. Precies ook de reden waarom ik tv kijk als ik last heb van buikpijn bijvoorbeeld, dan lijkt het veel minder pijn te doen omdat ik me ergens anders op focus.

In ieder geval, om een lang verhaal kort  te maken, in Karel zijn trainingsschema (ja, die jongen heeft een trainingsschema) past zo’n hometrainer ook best wel, dus hebben we ons er eentje aangeschaft. Je kunt dus oordelen al wat je wil, het kan me niet schelen, ik heb eindelijk een Greet-manier gevonden om te sporten dus ik ben blij!

Amai, zo’n hometrainer heeft toch wel wat onderdelen.

Nu de handleiding voor het computertje eens bekijken.

Tijd voor een testritje!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik er hier nog geknutseld werd, maar juicht ende jubelt, hier komt een knutselpost!

Sinds een hele tijd geleden lees ik de blog Cute Girls Hairstyles om inspiratie op te doen voor kapsels. Daar gebruiken ze dikwijls een “topsy tail”, om paardenstaarten te “flippen”. Dat vond ik er wel mooi en handig uitzien, dus dacht ik, “als ik eens zo’n ding tegenkom, dan koop ik er één”. Natuurlijk ben ik er nog nooit één tegengekomen, dus toen ik onlangs hun tutorial zag om zelf een topsy tail te maken ging ik meteen aan de slag. Ik heb daarvoor de tutorial van CGH vrij trouw gevolgd (hieronder zie je nog wat extra tips), maar je kunt het ook met pijpenragers doen (wat waarschijnlijk beter lukt voor fijner werk aan kleinere paardenstaarten). Of er één kopen, natuurlijk.

Wat je er bijvoorbeeld mee kunt doen: een zijdelingse geflipte paardenstaart, of een halve geflipte paardenstaart, of een driedubbel geflipte paardenstaart (die een beetje op een speciaal soort vlecht lijkt), maar je kunt ermee ook op een heel handige manier haar rond je paardenstaart draaien. Dat laatste lukt denk ik wel alleen maar met een echte plastic topsy tail (of misschien met één uit pijpenragers), een metalen is waarschijnlijk niet flexibel genoeg.

Benodigdheden:

• metalen kleerhanger
• tang
• dunne plakband

Werkwijze:

1. Zet je ene hand onder de haak van de kapstop en je andere hand in het midden van het langste stuk (de onderkant van de driehoek). Trek, zodat het langste stuk in tweeën plooit.
2. Knip met een tang het stuk met de haak af (je hebt het stuk met de lus nodig). Ik heb het stuk met de lus zo’n 25 cm lang gemaakt, maar dat bleek achteraf wat lang uit te vallen, 20 cm moet zeker al volstaan.
   Tip: zorg dat je een heel stevige tang hebt, want ofwel ben ik een mietje, ofwel zijn kleerhangers in België veel dikker dan in de VS.
3. Probeer de plooien die vroeger de hoeken van de kleerhanger waren zo goed mogelijk terug recht te plooien.
   Tip: met m’n blote handen ging dat niet zo goed, dus heb ik een schoen met een dikke hoge hak aan gedaan en ben ik op de hoeken gaan staan om ze plat te duwen. Girl power!
4. Begin aan de onderkant met plakband rond de twee losse eindjes te draaien, zodat ze zo dicht mogelijk tegen elkaar aan geduwd worden. Plooi zeker ook een stukje plakband om de uiteindjes, want bij mij waren die nogal onregelmatig en scherp, je zou je eraan kunnen kwetsen.
   Tip: probeer onregelmatigheden te vermijden bij het draaien van het plakband rond het metaal, want hoe meer losse hoekjes plakband uitsteken, hoe meer die in je haar zullen blijven haperen. Ik denk dat een smaller soort plakband dan deze die ik gebruikt heb misschien handiger is.
5. Duw de lus zodanig breed dat je er je paardenstaart kunt doortrekken met twee vingers, maar ook zodanig plat dat hij door je haar getrokken kan worden (het breedste punt is bij mij 3 cm, ik heb ‘m nog wat platter geduwd na het nemen van de foto).

Vorige week dinsdag trok ik met een paar klasgenootjes naar de Afstudeerbeurs in het ICC, georganiseerd door de Associatie Universiteit Gent. Mijn plan voor volgend jaar staat al een tijdje vast, maar ik dacht dat het geen kwaad kon om al eens mijn licht te gaan opsteken.

Op de beurs stonden niet alleen bedrijven met informatie over jobs, maar hadden ook de scholen infostanden over hun opleidingen. Ik ben onder andere eens gaan luisteren bij de Specifieke Lerarenopleiding van de UGent, en bij Meertalige Communicatie (vanaf volgend jaar ook bij de UGent, dit jaar nog bij Hogeschool Gent), een opleiding waarvan ik niet eens wist dat ze bestond. Het klonk wel interessant, maar mijn besluit voor volgend jaar staat toch vast: het wordt de lerarenopleiding aan het KISP.

Behalve infostanden van bedrijven en scholen waren er ook infosessies over allerhande onderwerpen. Van de infosessies die ik bijwoonde, vond ik vooral die over werken bij de federale overheid interessant. Misschien beland ik later dus toch niet in het onderwijs, wie weet? Daarna ben ik ook nog eventjes mijn cv gaan tonen bij de cv-analisten, en daar heb ik een aantal interessante tips gekregen om mijn cv te verbeteren, wat altijd welkom is.

Ook al word je als bijna afgestudeerde verondersteld om klaar te zijn om aan het volwassen leven te beginnen, toch heeft ook mijn innerlijke kind zich daar goed geamuseerd. Naast een aantal infobrochures, flyers en visitekaartjes bracht ik namelijk ook een heleboel gadgets en dergelijke mee naar huis: een leuk herbruikbaar zakje van de UGent, een massa balpennen (laten we zeggen dat ik weer een hele tijd verder kan), een paar snoepjes, chocolaatjes en muntjes, een tangle toy (waar ik geen touw aan vastgeknoopt krijg — figuurlijk dan, letterlijk zou me nog wel lukken), een condoom (haja want werk zoeken doe je veilig!), een appel, een lampje, een rubber polsbandje, een zakje worstjes (uhu) en een heus paasei. Me dunkt dat ik volgend jaar nog eens terug ga!

Iedereen wordt wel eens ambetant van de kabelarij onder z’n bureau, dus toen ik in de blokker deze schattige (maar ook nuttige) tsjoepkes zag liggen, dacht ik meteen: eureka! Nu weet ik meteen welke kabel wat is, én alles ziet er tien keer vrolijker uit. Twee vliegen in één klap! In één pakje (ik heb er meteen twee gekocht) zaten tien tsjoepkes in vijf kleuren, met een dertigtal labels. Die labels hadden allerlei voorgedrukte logootjes, maar er zaten ook een paar blanco labels bij waar ik zelf logootjes op getekend heb.

In de living zitten momenteel enkel de lamp (die ik zelf getekend heb) en de televisie in het stekkerblok:

Onder het bureau hebben we van links naar rechts de boxen, de bureaulamp, de computer, het scherm, en de printer:

En aan de achterkant van de computer zitten van boven naar onder de printer, het toetsenbord, de muis, de ethernetkabel, de boxen, het scherm en de voeding:

Voilà! Nu denk ik de volgende keer dat ik een blik onder mijn bureau werp niet alleen “bah, zoveel stof” maar ook “aahh hoe leuk, die kleurtjes!”