Pimpajoentje.be

Met Foursquare Time Machine kun je nu een leuk overzichtje maken van de plaatsen waar je de afgelopen jaren geweest bent (gezien bij Michaëlr). Hipheid!

Het begon allemaal op 3 maart 2011, met mijn eerste checkin, in mijn toenmalige kot. Maar niet heus, want daarvoor heb ik nog een andere account gehad, die ik na een paar maanden gedeactiveerd heb. Dus net zoals bij Twitter (waar ik ook eerst een andere account had) weet ik eigenlijk niet hoe het écht begonnen is. Ik moet precies eens stoppen met accounts deactiveren en dan later toch weer een nieuwe aanmaken!

Gent ziet er precies een verzameling kerstlichtjes uit, mooi hé. Verder staan er niet echt verrassingen op: ik check het meeste in op plaatsen in de categorieën school, thuis, winkels en reizen, en ik heb al het vaakste van al ingecheckt op ons appartementje. Ik heb nog geen enkele staat in de Verenigde Staten bezocht (beetje jammer wel dat dat zo op het overzicht staat, ook voor Europeanen, ik zou een overzicht van Europese landen veel interessanter gevonden hebben). Verder kom ik het vaakst in Gent, Veurne, Ghent (oh really) en De Pinte en heb ik de verste afstand overbrugd tussen Charleroi en Manchester (hoera tripje naar Engeland!). Ik had ook best wel willen weten wat de andere uitschieters waren (zoals Parijs en Italië, en misschien vergeet ik nog iets), en een grotere visualisatie (buiten Gent bedoel ik) was ook cool geweest, maar toch, ik vond het al behoorlijk tof om te bekijken!

Tot voor kort kende ik Stromae enkel van Alors on dançe, wat ik best wel een oké nummer vind, maar meer niet. Tot ik de videoclip van Formidable zag, wat nu eens iets helemaal anders is:

Een zatlap die in zichzelf loopt te mompelen, af en toe iets roept en wat mensen lastig valt, in de regen in Brussel. Ik word daar ongemakkelijk van, als ik zoiets zie. Plaatsvervangende schaamte, en ook een beetje triestig dat het met sommige mensen zover moet komen. In dit filmpje bleek het uiteindelijk niet echt te zijn, wat het ongemakkelijke gevoel op z’n kop zette: niet Stromae, maar de omstaanders werden voor paal gezet, terwijl ze met hun smartphones gretig beelden maakten van de schijnbaar zatte zanger. Ik wist en weet nog altijd niet wat ik hier nu vooral bij moet voelen. Enerzijds heb ik respect voor Stromae omdat hij zichzelf hier zo kwetsbaar durft op te stellen (zelfs als de politie hem aanspreekt valt hij niet uit zijn rol), maar anderzijds blijft het ongemakkelijke gevoel. Hoedje af dus voor een nummer en videoclip die mij die twee tegenovergestelden tegelijk kunnen doen voelen, en die mij zo doen nadenken.

Nog geen maand later kwam de videoclip voor zijn meest recente nummer, Papaoutai, uit. En ook met dat nummer had hij mij meteen in zijn greep:

Dat het over de afwezigheid van een vaderfiguur gaat wordt al snel duidelijk, maar ondanks de donkere sfeer van het nummer blijft het ook een geweldig aanstekelijk dansnummer. Opnieuw combineert Stromae dus twee op het eerste gezicht onverenigbare elementen op een indrukwekkende manier. Verder ben ik ook opnieuw een grote fan van de videoclip (die voor mij meestal onlosmakelijk verbonden is met de muziek: geen van beide is compleet zonder de andere). Het is een origineel concept, met een mooie set en indrukwekkende dansers (waarvan een aantal nog heel jong zijn). In de videoclip wordt gespeeld met wat echt is en wat niet: de geïdealiseerde huisjes met tuintjes met kunstgras en autootjes, de schijnbaar perfecte relatie tussen de andere kind-en-ouderparen, de vader die een pop lijkt te zijn, de scène waarbij het jongetje zich inbeeldt dat zijn vader met hem meedanst, … Zelfs het interieur van het huisje is niet wat het lijkt, want als je bijvoorbeeld naar de deuropeningen en vloertegels kijkt, zie je hoe de scheve lijnen met perspectief spelen om vanuit de juiste hoek de indruk te wekken dat de kamers groter zijn. Opnieuw een nummer en videoclip die me bij blijven en die me doen nadenken.

Ik ben onder de indruk, en ik kan niet wachten op wat volgt.

Voor wie op zoek is naar een cadeau (of kado, wat volgens OnzeTaal ook oké is) heb ik een leuke tip: cadeau.nl! Zelf mocht ik alvast een cadeautje uitkiezen om de site te testen, dus om het nuttige aan het aangename te koppelen koos ik voor deze hippe citruspers. Hij kwam aan in een kleurrijke cadeauverpakking:

Ik heb ‘m natuurlijk meteen uitgetest, en dit is het resultaat:

M’n vingers werden er wel wat vuil van, maar voor de rest is het een heel handig ding.

De website staat verder nog vol van leuke hebbedingetjes die ideaal zijn als cadeautje, zoals deze perforator die hartjes perforeert, en zoals deze wereldkaart waarop je alle plaatsen waar je geweest bent kunt aanduiden, bijvoorbeeld. Het zijn maar ideetjes, voor als ik nog eens jarig of zo ben, ‘k weet niet.

De mannen van Coca Cola hebben een nieuwe campagne, waarbij ze een heleboel namen op cola-flesjes gedrukt hebben, zodat je een gepersonaliseerde cola kunt drinken met je vrienden. Check dus eens de lijst op shareacoke.be om te zien of jouw naam ertussen zit! De lijst is wel niet zo heel lang (150 namen) en de naamkeuze is ook wel wat vreemd vind ik (zouden er echt zoveel Amandines, Elodies, Jordys, Jérômes en Quentins bestaan?). Greet en Karel staan er dus ook niet tussen, maar dat was dus geen probleem voor de sympathieke mensen van Coca Cola, want kijk welk leuk pakketje vorige week in onze brievenbus zat!

Merci Coca Cola! Nu nog een leuke gelegenheid afwachten om te vieren.

P.S. Wil je graag ook gepersonaliseerde cola drinken, dan kun je cola-blikjes personaliseren met jouw naam of die van iemand anders! Dat kan blijkbaar alleen op de website, je kunt ze niet effectief bestellen, jammer!

Ik ga bijna nooit naar de kapper. En met “bijna nooit” bedoel ik niet zoals de meeste mensen “één keer per jaar of zo”, maar eerder om de zoveel jaar. Ik kan me nooit herinneren wanneer ik voor het laatst bij de kapper geweest ben (en bij welke kapper, want ik heb geen vaste kapper). Mijn froefroe knipte ik altijd gewoon zelf bij (nu laat ik hem uitgroeien), de rest liet ik lekker groeien. Mijn haar was dus al behoorlijk lang aan het worden, maar helaas heb ik ongelofelijk dun haar en begon het ook te splitsen aan de eindjes dus was dat lange haar niet zo mooi meer. Er moest dus maar eens een stuk ongezond haar afgeknipt worden, er zat niks anders op.

Het ziet er nu wel gezonder uit, dat wel, maar ik mis de lengte! Ik kan er niks meer mee doen (geen vlechtjes, geen twists, …), daar is het te kort voor geworden (de sprieten steken er aan alle kanten uit). Enkel nog een saaie paardenstaart of helemaal opsteken lukken nog.

Bovendien is al het haar op dezelfde lengte afgesneden, in plaats van een beetje in laagjes. Het ziet er basically uit alsof iemand al het haar bijeen genomen heeft en er dan in één keer alles afgeknipt heeft. Ik heb nochtans expliciet gevraagd om het niet zo te doen (grrrrr kappers). Ik ben er zo ontevreden mee dat ik overweeg om het nog eens bij een andere kapper te laten bijknippen, want ik vind het echt geen zicht zo. (Op de foto valt het nog mee ja, maar toen had de kapper de eindjes wat omhoog gedraaid, daar ga ik me echt niet dagelijks mee bezig houden.)

Jaja. En azo. Deze blogpost heeft niet echt een conclusie of een besluit of zo. Ik wou ‘t maar even laten weten, van dat nieuwe kapsel.

Maak kennis met mijn volgende gsm, een Samsung Galaxy SII Plus! Mijn vorige smartphones heetten Gertrudeke, Madeleineke, Françoiseke en Louiseke, maar voor dit exemplaar heb ik nog geen naam bedacht, dus laat me jullie ideetjes gerust weten in de reacties. Het is Eliseke geworden!

Foto’s van centralpoint.nl

Ik was al eventjes op zoek naar een nieuwe, mijn Louiseke heeft het helaas niet zolang uitgehouden. Dat heeft waarschijnlijk veel te maken met de kwetsbaarheid van het uitschuiftoetsenbord en mijn lompheid. Dus vooral met dat laatste, eigenlijk. Het scherm was de laatste tijd voortdurend aan het flikkeren en heen en weer springen, en ze viel ook voortdurend zomaar ineens uit, dus het werd hoog tijd voor een opvolger.

Deze zag ik op iBood verschijnen, dus greep ik m’n kans! Ik wil namelijk nog altijd niet te veel geld uitgeven aan een smartphone (aangezien ze het bij mij blijkbaar nooit lang uithouden). Nu nog een pantser errond (een screen protector en een silicone hoesje dus), en ze is klaar om de wereld te trotseren!

Ik weet het, iedereen heeft ‘m ondertussen al wel gezien, ik ben er nogal laat mee. Maar ik heb dit weekend dus eindelijk Wreck-It Ralph gezien, en ik vond ‘m behoorlijk goed! Het idee is origineel, het verhaal leuk en onvoorspelbaar, de uitwerking prachtig, de film slaagt voor de Bechdel test (altijd een pluspunt), er doen een paar acteurs en actrices aan mee die ik goed vind, en de soundtrack bevat een paar heel leuke liedjes.

Op YouTube kun je naar de volledige soundtrack luisteren, en hier zijn ook nog een paar van mijn persoonlijke favorieten:

When Can I See You Again

Sugar Rush

One Minute To Win It